Χέρια

Ποιος είμαι εγώ
που θα πω
τι είναι
τι δεν είναι
όλα δικά μας
κι όλα ξένα
στο γνωστό
στο άγνωστο
μ' έναν κρύο καφέ
στο χέρι
περιπλανήθηκες
δεν έχει σημασία
πόσες ώρες
μπορεί και χρόνια
δεν ξέρω
διαγράφοντας κύκλους
κύκλους σιωπής
όταν
τίποτα δεν πάει
χαμένη μέρα
σκούπισμα
σφουγγάρισμα
έτσι περνά η ζωή
απ' τη σκόνη
στη βροχή
το κρύο
περπατάς περπατάς
και δε λες να ζεσταθείς
όλη αυτή η απόσταση
για να γυρίζεις
γύρω γύρω
η μέρα φεύγει
οι ώρες αδυσώπητα
στη συνέπεια του τίποτα
το εγώ
ένα σκληρό κέλυφος
για να προστατεύει
από το τι
ανηφόρα
στο χιόνι
να πηγαίναμε ναι
εκδρομή λέει
να παίζαμε αμέριμνα
μα εγώ σου μιλώ
κι εγώ, μα δεν με ακούς
άνοιξε επιτέλους
να μπει ο αέρας της νύχτας
τώρα που θα μεγαλώνουνε πια
τα βήματά μας
θα πρέπει ν ακολουθούμε
τα θέλω που μεγάλωσαν κι αυτά
μωρό μου
κατά το βουνό
εκεί που ήμουνα
και κρύωνα
και δεν είχα ούτε τη σκέψη σου
να σκεπαστώ'
κλήση μήνυμα κλήση
σαν συρμός
σε σπασμένη γραμμή
κλυδωνισμοί
έπειτα λίγος ήλιος
ήταν τόσο καθαρά κάτω
στη θάλασσα
σ' έβλεπα
στην ευθεία
μ' ένα βλέμμα που
δεν χωρά αναβολή
το εγώ ένας καταρράκτης
μια συνεχής ροή
ενδιαίτημα για
τις μικρές μας εμμονές
γιατί δεν σ ακούω
ψυχήμου
ανέβηκα δέκα φορές
πιο πάνω
κι όμως δεν σ ακούω
στην είσοδο
το μοναστήρι
πέντε βαθμοί
σκοτεινά
και ψυχρά
δεν θα περάσει ψυχή
δεν υπάρχει ψυχή
στο σούπερ μάρκετ
που πήρα το μήνυμα
γιατί να σου θυμώσω
δεν θυμάμαι γιατί
όλα περνάνε
κι όλα διαφορετικά
θα ξημερώσει πάλι
θα δεις
και θα πάρουμε στον ώμο
τα πρωινά όνειρα
θα μπορούμε πάλι
ν' αγαπήσουμε
με τα χέρια
τα μάτια
τα μαλλιά σου
στο μαξιλάρι
ούτε που είδα το χρώμα τους
ούτε που άγγιξα
τα μικρά σου χέρια
ούτε που σε φίλησα
στα μάτια
για όλα αυτά
περιπλανήθηκα
να περπατήσω μέχρι
να φύγει από μέσα μου
κάθε ικμάδα του εγώ
να μην υπάρχει πια
τρόπος κανένας
να σκέφτομαι
ποιος είμαι τι έχω
να διαχυθώ
σαν αέρας
στον αέρα σου
να μην υπάρχουμε
παρά μόνον ως
σε παίρνω σου δίνω
μόνο με τα χέρια
ούτε σκέψεις
ούτε λέξεις
ούτε καν εικόνες
μόνο με τα χέρια