Για πάντα

θέλω να πω λοιπόν
ορίστε
εντάξει
κάθισα στο χαμηλό τραπέζι
ετοίμασα το λιτό γεύμα
για μένα, για τη γάτα
βέβαια και το καθημερινό
είναι αγώνας δρόμου
δεν είναι φανερό;
κι αυτό τώρα
πρέπει να καταχωρίσουμε
άλλη μια μέρα
που μας προσπέρασε μεγαλοπρεπώς
μην ξεχάσω να κατεβάσω
τα χρόνια μου
που σέρνω ώρες ώρες
μα θα έχουμε μεγαλώσει
και δεν θα το έχει καταλάβει κανείς
δεν θέλω κάτι άλλο
άσε με ν' ανοίξω λίγο το παράθυρο
σε χάνω εδώ κάτω
είναι δικό μου λάθος που
δεν μπορώ ν' αναπνέω
τον ίδιο αέρα μαθές
σβήσε μου το φως
τώρα δεν θα μιλάω άλλο
για πράγματα που ξέρεις
εγώ δεν έχω γεννηθεί
καλά καλά ακόμα
τυφλός περπατώ στους τοίχους
τσαλακώνοντας εφήμερες φωνές
αναζητώντας νέες έννοιες:
για πάντα, ζωή, ν΄αγαπηθώ
αν είμαστε τυχεροί
θα σηκωθούμε το πρωί
με τον αποσπερίτη
κοιτάζοντας πέρα
μακρινά νησιά
και θα 'ναι ο ορίζοντας
σκεπασμένος μια κίτρινη σκόνη
μίλησέ μου
σε παρακαλώ
τώρα είμαι έτοιμος ν' ακούσω
όσο ποτέ
δεν τραγουδώ
δεν βλέπω πέρα από σένα
κατάλαβέ με
έχεις τα μάτια μου
περπατώ με τα δικά σου βήματα
γρήγορα
διαβάζω το ύφος σου
αναπαράγομαι
σε κάθε σου ιστό
αποθέτω μέσα σου
τα ξεχασμένα μου παιδιά
τα χρόνια μου
που πάλιωσαν
και δεν μπορώ πια
να τα χαρίζω
δεν ξέρω πια
αν τα θέλει κανείς
αυτά τα παλιόρουχα
που ρίχνω επάνω μου
όχι πως κρυώνω
αλλά
οι στίχοι δεν είναι
πάντα επαρκείς
κι οι επωδοί βαριές πέτρες
να τα τινάξω από πάνω μου
να 'χα το χάρισμα
μόνο να χορεύω
και να σε χόρευα
όπως κανείς ποτέ
η μόνη επιθυμία μου
για πάντα