Αναδρομικά

Καταλαβαίνω

κάποτε 

οι καιροί δεν είναι μακρινοί

όλα πια συγκλίνουν

ένα φάσμα αόρατο

καλύπτει τα πάντα

θα με αντέχεις 

για πάντα λες

να σε φτάνω

να προφταίνω

τον λίγο χρόνο μου

στο στόμα δώσε μου

σαν ίασμα

διατρέχοντας τα χείλη μου

με τη γλώσσα

ονειροπολώντας αδιάκοπα

αυτή η εφηβεία 

που δεν περαιώνεται
εντέλει

έλειψα απ' τη ζωή

κι η ζωή δεν με ξέχασε

χρωστώ τον νόστο μου

στα δυνατά σου χέρια
τότε που

σκονισμένοι, τσαλακωμένοι

με σήματα ερωτικά ιδρωμένα

δεν τολμούσα να βγω παραέξω

είχα τον φόβο στα μάτια

ξέρω

είναι καιρός να συμφιλιώσω

το πρόσωπό μου

με τον καθρέφτη του κόσμου

δενυπάρχειπιαάπλετος

ο χρόνος ταξιδεύει

σαν φυσαλίδα πάνω απ' τη θάλασσα

ένα παιχνίδι παιδικό

που πάλιωσε πια

αυτό λοιπόν

θα σου χαρίσω
τηδυνατότητα

να κάνουμε ατέλειωτα ταξίδια

αναδρομικά\
τρεις το μεσημέρι
η μέρα μακραίνει
τι να κάνω
για να σε κρατήσω
ανοίγω όλα τα παράθυρα
με τα μακριά μου δάχτυλα
διαβάζω το σώμα σου
γεύομαι το ύστερο
σε κρατάω διάφανη
στα χείλη μου
αποτυπώνεται
το καύμα
που σαρώνεις
στο στόμα σου
καλά εσύ
μου έλεγες ταξίδια\
να, ξεκινάμε απ' τον αυχένα
μετά το χώμα που πατάς
στα γυμνά σου πόδια
κλειδώνοντας τα άκρα
διαστέλλοντας
\συστρέφοντας
σφίξε με κι άλλο
μέσα σου σύνθλιψέ με
έτσι που όλα να μην είναι πια τίποτα
παρά  ένα αξεδιάλυτο ένα