Κυριακή

Κοίτα, εγώ που μένω εδώ
και πάντα περιμένω εδώ
ακόμα μια Κυριακή
εγώ εδώ και συ εκεί

Να σφίγγω το σεντόνι μου
να σε θυμάμαι μόνη μου
που μέσα μου σε κράτησα
σ ένα κορμί σ' ανάστησα

Πόσο σε θέλω δεν μπορείς
να νιώσεις και να το σκεφτείς
στο δρόμο σ' είδα να περνάς
τα δύσκολα είναι για μας

Ήταν το μεσημέρι μας
που έλαμψε τ' αστέρι μας
μας πήρε ως τ΄απόγευμα
και βγήκαμε στο λιόγερμα

Και σαν χαμογελούσαμε
λες και μαζί ξεχνούσαμε
της μέρας τα παράταιρα
εμείς να ζούμε άκαιρα

Γιατί ο καιρός μας άργησε
που βρήκε πού μας άφησε
να δέρνουμε τα κύματα
με δυο κορμιά κι αισθήματα

που όσοι δεν τα νιώσανε
κι άλλοι τα μετανιώσανε
δεν ξέρουν τι θα πει να ζει
κάθε ψυχή χωρίς μαζί

μα εγώ είμαι απ΄το αίμα σου
πνοή και φως στο βλέμμα σου
κι αν χάνομαι στη μέρα, δες,
γυρνώ μες στο δικό σου χτες

και παίρνω απ' τα χείλια σου
νερό και τα κοχύλια σου
τα κρύβω μες τα χέρια μου
τα λάγνα μεσημέρια μου

να τα χορτάσω δεν μπορώ
αλλά και πάλι στο χρωστώ
που σε κρατάω αγκαλιά
να με πεθαίνεις με φιλιά

Κοίτα, εγώ που μένω εδώ
και περιμένω να σε δω
ακόμα μια Κυριακή
που θα 'μαι εδώ και συ εκεί

Να σφίγγω το σεντόνι μου
να σε ξορκίζω μόνη μου
που μέσα μου σε κράτησα
σε κέρδισα σ' αγάπησα

και σ' έκανα δικό μου

 αθάνατο νερό ...