Το αμφιθέατρο

Το αμφιθέατρο
κατάμεστο
όλοι απέναντι
ένα πλήθος
στο γκρίζο κτήριο
το κοινό
αδιαφοροποίητο
κοιτάς στο κινητό
τίποτα ακόμα
κι ώρα περνά
ανεβαίνεις στο πάνελ
πρέπει να λάβεις θέση
πρέπει όλοι
να παίρνουμε τη θέση
που μας αρμόζει
που είσαι
δεν φάνηκες
κανένα νέο
καμία νύξη
ένα κενό
κι όμως
μέσα στην οχλοβοή
από τους ψίθυρους
πίσω από τα περίεργα
ή εταστικά βλέμματα
- μα ποιος νομίζει ότι είναι αυτός; -
δεν νομίζω
ποτέ δεν νόμιζα
στα παιχνίδια
που παίζαμε παιδιά
είχα μια αυθόρμητη τάση
τώρα την καταλαβαίνω
αρνιόμουνα
να παίξω το παιχνίδι
αγόρια- κορίτσια
και πιο πολύ
ήμουν με το μέρος
των κοριτσιών
ποτέ δεν χλεύασα
κορίτσι
ποτέ δεν κορόιδεψα
γυναίκα
αυτή είναι η μοίρα μου
ας το δεχτούμε
σήμερα, λοιπόν,
στο αμφιθέατρο
ενώ πλησίαζε η ώρα
πώς δεν ξέρω
είχα μια τέτοια βεβαιότητα
πες την και ανάγκη
πως θα σε δω
σε λίγο
να κατηφορίζεις
τα σκαλιά
ένα πολύχρωμο φάσμα
μέσα στην κοινοτοπία
των πολλών αγνώστων
προσώπων
και θ' αναζητήσεις
μια ελεύθερη θέση
κάπου κοντά
έτσι ανέκτησες
το θάρρος
με αυτή την παράλογη
βεβαιότητα
και βγήκες  μπροστά
δεν ήσουν πια μόνος
σ' ένα παράλογο πλήθος
δεν είμαστε μόνοι
στις μεγάλες αλλά και τις μικρές
στιγμές μας
ας μου πει κανείς
τι είναι πιο αληθινό
από αυτό που ζει
με κάθε τρόπο
μέσα μας
ήταν ξεκάθαρο
ήρθες
σάρωσες τον χώρο
με την παρουσία σου
αλήθεια
σκίσαμε μωρό μου
σκίσαμε πέρα για πέρα
την κάθε απόσταση
το κάθε λεπτό
διασχίσαμε πολύ περισσότερο
απ' όσο ένα ημερήσιο
ταξίδι
ήσουν εκεί
με πάσα βεβαιότητα
κι ας ήρθε το μήνυμα
με καθυστέρηση
δεν το χρειαζόμουν πια
ήσουνα εσύ
μπροστά στα μάτια μου
κι αυτό
νομίζω
τα λέει όλα