Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πολύτιμα

Είναι λίγες
οι στιγμές
ναι είναι
βγήκα στο δρόμο
η λεωφόρος
κίνηση, κόσμος
σταμάτησα στο γοκ
γύρισα σπίτι
να πάρω το δείπνο μου
στο σαλόνι
να δω την αγαπημένη μου σειρά
ευτυχώς το αύριο
είναι ήδη σήμερα
αγαπημένη σε περιμένω
πάντοτε
το ξέρεις
γι' αυτές τις λίγες στιγμές
θέλω να διαστείλω
το χρόνο
τόσο που να μην χωρά
στο σπίτι
Αμπελόκηποι, Γκύζη
Κυψέλη
γυρίζαμε γύρω γύρω
τόσα χρόνια
χωρίς να το γνωρίζουμε
ήταν πολύς
ο καιρός
που πέρασε
μέχρι
να σε κρατήσω
στην αγκαλιά μου
όχι,
δεν θα μείνω
με σταυρωμένα χέρια
ξέρω τι είναι
αυτό που
σε βασανίζει
κι εμένα
με τον δικό μου τρόπο
γι' αυτό κάθομαι
σχεδόν κάθε βράδυ
αργά
και μετράω τα λίγα
πολύτιμα κοχύλια
που κρατώ φυλαγμένα
μέσα μου
και τα στιλβώνω
κάθε βράδυ
περνώντας τα
μέσα απ' τα υγρά
μάτια σου
τα φυλάω όπως
το άρωμα
που αφήνεις ηθελημένα
να με διαποτίζει
γι 'αυτά
τα πολύτιμα ζω
και θα συνεχίσω
να τα μαζεύω
ώσπου
μια μέρα
ν' ανοίξω την πόρτα
ν΄αντικρίσεις
τους τοίχους
και τα ράφια γεμάτα
ξέχειλα
από εσένα
να, δες,
θα σου πω,
είναι δικά σου όλα
φίλησέ με
αγαπημένη
όλα τα έχω καλά φυλαγμένα
μέσα στην καρδιά μου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα