Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα λόγια

Τα τραγούδια
πέταξαν
μέσα από τα χέρια μου
στο στόμα σου
βρήκα
πέρασμα
ρυθμό
την πηγή
έτσι όπως
το θέλησες
να με αναγεννήσεις
και γω
να μην μπορώ
αλλιώς να υπάρξω
ολόκληρος
στα χέρια σου
ούτε μισή
ούτε κάτι λίγο
ακέραια ύπαρξη
\αυτό το απόλυτο\
που κινδυνεύουμε
να μας συντρίψει
αν,
πρόσεχε
τα όρια
άγνωστα
ξέρω
γι αυτό τις μέρες
που περνάνε από πάνω μας
δεν μ' αφήνεις
μην τυχόν
και γλιστρήσω
και χαθώ για πάντα
στα μάτια σου
ω είναι επικίνδυνες
ατραποί
με μαγνητίζουν
σαν το κενό
πάρε με
πάρε με
κει κάτω
άσε με να κατέβω
\δεν μ αφήνεις
από τι λοιπόν
με προστατεύεις\
θα σε αφομοιώσω
το νιώθεις
=θα σε κρατήσω
γιαπανταεκεί
καλά κρυμμένο
από κάθε επίβουλη σκέψη
δικό μου\
θα σε ξαναγεννήσω ναι
θα βγείς νέος
ωραίος και αλώβητος'
από μέσα μου
θ' ανέβεις στο στήθος μου
θα χορτάσεις τη μυρωδιά μου
θα γευτείς το σάλιο μου
θα σε σφίξω πάνω μου
θα σε σκεπάσω τη νύχτα
όλα θα γίνουν
γιατί εγώ το θέλησα
με ακολουθείς
με βλέπεις
στοχάζεσαι, νιώθεις
ό,τι νιώθω
αρύεσαι
από μένα
τις ουσίες της ζωής
δίδυμη καρδιά
που χτυπά
παράλληλα
με τη δική μου
άσε τα λόγια
κι έλα
σε μένα
τώρα

Και ποιος το θυμάται τώρα αυτό; 1981 παρακαλώ...








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις