Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα λόγια

Τα τραγούδια
πέταξαν
μέσα από τα χέρια μου
στο στόμα σου
βρήκα
πέρασμα
ρυθμό
την πηγή
έτσι όπως
το θέλησες
να με αναγεννήσεις
και γω
να μην μπορώ
αλλιώς να υπάρξω
ολόκληρος
στα χέρια σου
ούτε μισή
ούτε κάτι λίγο
ακέραια ύπαρξη
\αυτό το απόλυτο\
που κινδυνεύουμε
να μας συντρίψει
αν,
πρόσεχε
τα όρια
άγνωστα
ξέρω
γι αυτό τις μέρες
που περνάνε από πάνω μας
δεν μ' αφήνεις
μην τυχόν
και γλιστρήσω
και χαθώ για πάντα
στα μάτια σου
ω είναι επικίνδυνες
ατραποί
με μαγνητίζουν
σαν το κενό
πάρε με
πάρε με
κει κάτω
άσε με να κατέβω
\δεν μ αφήνεις
από τι λοιπόν
με προστατεύεις\
θα σε αφομοιώσω
το νιώθεις
=θα σε κρατήσω
γιαπανταεκεί
καλά κρυμμένο
από κάθε επίβουλη σκέψη
δικό μου\
θα σε ξαναγεννήσω ναι
θα βγείς νέος
ωραίος και αλώβητος'
από μέσα μου
θ' ανέβεις στο στήθος μου
θα χορτάσεις τη μυρωδιά μου
θα γευτείς το σάλιο μου
θα σε σφίξω πάνω μου
θα σε σκεπάσω τη νύχτα
όλα θα γίνουν
γιατί εγώ το θέλησα
με ακολουθείς
με βλέπεις
στοχάζεσαι, νιώθεις
ό,τι νιώθω
αρύεσαι
από μένα
τις ουσίες της ζωής
δίδυμη καρδιά
που χτυπά
παράλληλα
με τη δική μου
άσε τα λόγια
κι έλα
σε μένα
τώρα

Και ποιος το θυμάται τώρα αυτό; 1981 παρακαλώ...








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά