Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

πρώτα βήματα

Χρειάζεται
όλος ο χρόνος
κι ακόμα περισσότερο
να δώσω
να δοθώ
ό,τι έχω
κι ό,τι γίνεται
σήμερα είδα
ένα μωρό
στο πάρκο
έκανε τα πρώτα του
βήματα
όπως όλοι ξεκινάμε
κάποιος μας κρατά
από τα δυο χέρια
και θέλεις
να τρέξεις
να κατακτήσεις
να καλύψεις
όλη την απόσταση
παράξενο
θυμάμαι ακόμα
ένα μωρό
που έζησε μέσα μου
ή εγώ μέσα του
να μπουσουλάει
σε μια αυλή
το κρύο τσιμέντο
στο χωριό
τα σκαλιά της εισόδου
ξαναγυρνώ στη σπείρα
του χρόνου
μεταφέρομαι ακαριαία
μωρό-παιδί-άγουρος έφηβος-νέος
ενήλικας-μεσήλικας
και πάλι πίσω
ένας λαβύρινθος
έλα κοντά μου
χάνομαι εκτός κι εντός
κλείνομαι μέσα
στο κέλυφος
σε βλέπω να φεύγεις
πριν φύγεις
ξέρω δεν είσαι πάντα εδώ
γλιστράς κι εσύ
περνάς ξυστά στο χρόνο
να σε αγγίζω
να βεβαιώνομαι ότι
είσαι λίγο πιο πέρα
στο μέσα δωμάτιο
θα σηκωθώ απ' το κρεβάτι
θα στρώσω τα ρούχα
ένα φιλί
καληνύχτα αγαπημένη
πες μου πως θα μείνεις
δεν είμαι παιδί
μα έχω ανάγκη
να το ακούσω
έλα απόψε
αύριο
θα μετρήσουμε ξανά
θ' αναζητήσουμε ξανά
σε ζητώ
με κάθε τρόπο
να σ' έχω
κι ας μην μπορώ
να φτάσω σε σένα
αν δεν χαθώ μέσα σου
δεν θα βρίσκω
τίποτα από μένα
γι' αυτό, καταλαβαίνεις;
με συνέχει αυτή η αγωνία
να σε προφτάσω
να νιώσω όλο
το βάρος μου
να εξαφανίζεται
ενώ εσύ θα γελάς
θα τα βλέπω όλα πια
καθαρά
με τα μάτια κλειστά
μεταλαβαίνοντας
ψυχή και σώμα
ιερά
και μυστικά


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις