Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

πρώτα βήματα

Χρειάζεται
όλος ο χρόνος
κι ακόμα περισσότερο
να δώσω
να δοθώ
ό,τι έχω
κι ό,τι γίνεται
σήμερα είδα
ένα μωρό
στο πάρκο
έκανε τα πρώτα του
βήματα
όπως όλοι ξεκινάμε
κάποιος μας κρατά
από τα δυο χέρια
και θέλεις
να τρέξεις
να κατακτήσεις
να καλύψεις
όλη την απόσταση
παράξενο
θυμάμαι ακόμα
ένα μωρό
που έζησε μέσα μου
ή εγώ μέσα του
να μπουσουλάει
σε μια αυλή
το κρύο τσιμέντο
στο χωριό
τα σκαλιά της εισόδου
ξαναγυρνώ στη σπείρα
του χρόνου
μεταφέρομαι ακαριαία
μωρό-παιδί-άγουρος έφηβος-νέος
ενήλικας-μεσήλικας
και πάλι πίσω
ένας λαβύρινθος
έλα κοντά μου
χάνομαι εκτός κι εντός
κλείνομαι μέσα
στο κέλυφος
σε βλέπω να φεύγεις
πριν φύγεις
ξέρω δεν είσαι πάντα εδώ
γλιστράς κι εσύ
περνάς ξυστά στο χρόνο
να σε αγγίζω
να βεβαιώνομαι ότι
είσαι λίγο πιο πέρα
στο μέσα δωμάτιο
θα σηκωθώ απ' το κρεβάτι
θα στρώσω τα ρούχα
ένα φιλί
καληνύχτα αγαπημένη
πες μου πως θα μείνεις
δεν είμαι παιδί
μα έχω ανάγκη
να το ακούσω
έλα απόψε
αύριο
θα μετρήσουμε ξανά
θ' αναζητήσουμε ξανά
σε ζητώ
με κάθε τρόπο
να σ' έχω
κι ας μην μπορώ
να φτάσω σε σένα
αν δεν χαθώ μέσα σου
δεν θα βρίσκω
τίποτα από μένα
γι' αυτό, καταλαβαίνεις;
με συνέχει αυτή η αγωνία
να σε προφτάσω
να νιώσω όλο
το βάρος μου
να εξαφανίζεται
ενώ εσύ θα γελάς
θα τα βλέπω όλα πια
καθαρά
με τα μάτια κλειστά
μεταλαβαίνοντας
ψυχή και σώμα
ιερά
και μυστικά


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά