σκοτεινός

γιατί
κρατάς
ημερολόγια
δενθέλωναγράφω
δενθέλωναλεω
μόνο
να νιώθω
περισσότερο
μόνο μικρές μικρές
παύσεις
τα ρούχα μου
στεγνώνω επάνω σου
επάνω μου
είδες
εχθές ήταν ο ορίζοντας
ήταν καιρός πριν που
ξημερωνόμασταν
κατέβασε το τζάμι
καίγεται το μυαλό μου
τα μάτια μου
κοιτούν κατά το μέσα
έξω ο ορίζοντας
σκοτεινός
μια υγρή σκοτεινή θόλος
είναι το στοιχείο αυτό
να σε φιλώ
παρά μόνο αυτό
τα απαλά σου χείλη
να, άσε με μόνο
να αγγίξω
τα ακροδάκτυλα
ύστερα θα πέσω
και θα κοιμηθώ ήσυχα ήσυχα
αλήθεια
θα σε πλευρίσω
με μια βαρκούλα
κι έπειτα λέει,να,
πετάμε, επιπλέουμε
σε ένα αέρινο τίποτα
και τα κορμιά
γίνονται γη να πατήσουμε
έλα, τώρα είναι ωραία
εκεί έξω
που βραδιάζει νωρίς
τώρα σε βλέπω
με τόση διαύγεια
που δακρύζουν τα μάτια μου
κράτα μου το χέρι
θα βυθιστώ μαζί σου
αργά αργά
με όλη την ευχαρίστηση
με κομμένη
την αναπνοή
θα το χεις
παρατηρήσει
ότι μου παίρνεις'
όλη την ανάσα
για να μου
την επιστρέψεις
σαν γαλαξία
που περιστρέφεται
πάνω από τα βραδινά'
νωχελικά πλοία
που καταπίνει
ο σκοτεινός ορίζοντας