Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πηλός

Κάλεσέ με
η νοητή γραμμή
που μας ενώνει
δεν γίνεται αλλιώς
πέρασε καιρός
ύστερα
ήρθαν άλλες μέρες
βρήκαμε το νήμα
ο δικός μας
τρόπος
να κάνουμε το λίγο
πιο πολύ
είναι αλήθεια πως
κάποτε έρχεται
όχι ακριβώς
αυτό που λέμε
ανταμοιβή
αλλά
πατάω γερά
εκεί όπου πατάς
σε βρίσκω
στα πιο απλά
πράγματα
αυτό το δυσεύρετο
κάποτε φάνταζε
αδύνατο
είναι το πιο
απλό πράγμα
να σου μιλήσω
να σε δω
να πάρω το θάρρος
και το κουράγιο σου
ξέρεις πολύ καλά
ότι
όλα γίνονται
για κάποιο λόγο
έτσι δένονται
οι ζωές
ούτε με υποσχέσεις
ούτε με τυπικά όρια
αν δεν ήσουνα
τόσο ξεχωριστή κι όμως
τόσο οικεία για μένα
δεν θα μπορούσα
να συνεχίσω
με τον ίδιο τρόπο
να  υπάρχεις
να περιφέρεσαι
στον κόσμο
περάσαμε καιρό
αναζητώντας
έξω από εμάς
σ' έχω βρει
μέσα μου
κι ό,τι αγαπώ
είναι πάλι
από σένα
είναι τόσο απλό
με κατέχεις
με τέτοια δύναμη
τόσο πρωταρχικά
και γήινα
όπως τότε
που βούτηξες
με τα πόδια γυμνά
στην παγωμένη όχθη
του ποταμού
σαν παιδί
και σαν γυναίκα
ν' απλώνομαι
επάνω σου
η γη
το χώμα
το νερό
μονάχα αυτό
να μαι για σένα
πάνω σου να σμιλεύομαι
σαν πηλός







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα