Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιτρέπεται

Δεν επιτρέπεται
να κάνεις όνειρα
ούτε κι αντέχεται
μισή ζωή
όλα τα λάθη μου
μετράω πρόχειρα
και μου τα σβήνεις
μ΄ ένα φιλί

Ό,τι έχω μάθει
είναι να κρύβομαι
και να μη λέω
πώς και γιατί
ίσως να είναι
που δεν θυμάμαι
κι αποκοιμάμαι
σαν το παιδί

Ήρθαν τα χρόνια
κι άλλα που πέρασαν
πάντα προσπάθησα
να κρατηθώ
με ένα γέλιο
οι φίλοι γέρασαν
κι όλα όσα έπρεπε
να αρνηθώ

Δε μένω μόνη
έχω εσένανε
κι ήθελα τόσο
να είσαι εδώ
εγώ δεν πρόδωσα
ποτέ κανένανε
ποτέ και τίποτα
πια δεν χρωστώ

Θα πέσω πάλι
πάνω στο στρώμα μου
και μες στον ύπνο μου
θα ξεχαστώ
αν στη ζωή
είσαι το χρώμα μου
δος μου το χέρι σου
για να πιαστώ

Δεν επιτρέπεται
να κάνεις όνειρα
ούτε κι αντέχεται
μισή ζωή
όλα τα λάθη μου
μετράω πρόχειρα
και μου τα σβήνεις
μ΄ ένα φιλί

κι ύστερα πάλι
θα ξημερώσουμε
και μ' ένα μήνυμα
στο κινητό
ό, τι δεν γίνεται
να το λυτρώσουμε
κρυφά θα ζούμε
κάθε λεπτό

γιατί τα άδικα
που μας πληγώνουνε
τα 'χουμε αφήσει
πίσω καιρό
τις λίγες ώρες
που μας ενώνουνε
σαν τα κορμιά μας
στήνουν χορό

τότε το ξέρω
ζωή δεν χάνεσαι
κι όλα κερδίζονται
ξανά εδώ
εδώ που αφήνομαι
και το αισθάνεσαι
μόνο για σένα
να γεννηθώ...

Δεν επιτρέπεται
να κάνεις όνειρα
ούτε κι αντέχεται
μισή ζωή
όλα τα λάθη μου
μετράω πρόχειρα
και μου τα σβήνεις
μ΄ ένα φιλί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα