Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιτρέπεται

Δεν επιτρέπεται
να κάνεις όνειρα
ούτε κι αντέχεται
μισή ζωή
όλα τα λάθη μου
μετράω πρόχειρα
και μου τα σβήνεις
μ΄ ένα φιλί

Ό,τι έχω μάθει
είναι να κρύβομαι
και να μη λέω
πώς και γιατί
ίσως να είναι
που δεν θυμάμαι
κι αποκοιμάμαι
σαν το παιδί

Ήρθαν τα χρόνια
κι άλλα που πέρασαν
πάντα προσπάθησα
να κρατηθώ
με ένα γέλιο
οι φίλοι γέρασαν
κι όλα όσα έπρεπε
να αρνηθώ

Δε μένω μόνη
έχω εσένανε
κι ήθελα τόσο
να είσαι εδώ
εγώ δεν πρόδωσα
ποτέ κανένανε
ποτέ και τίποτα
πια δεν χρωστώ

Θα πέσω πάλι
πάνω στο στρώμα μου
και μες στον ύπνο μου
θα ξεχαστώ
αν στη ζωή
είσαι το χρώμα μου
δος μου το χέρι σου
για να πιαστώ

Δεν επιτρέπεται
να κάνεις όνειρα
ούτε κι αντέχεται
μισή ζωή
όλα τα λάθη μου
μετράω πρόχειρα
και μου τα σβήνεις
μ΄ ένα φιλί

κι ύστερα πάλι
θα ξημερώσουμε
και μ' ένα μήνυμα
στο κινητό
ό, τι δεν γίνεται
να το λυτρώσουμε
κρυφά θα ζούμε
κάθε λεπτό

γιατί τα άδικα
που μας πληγώνουνε
τα 'χουμε αφήσει
πίσω καιρό
τις λίγες ώρες
που μας ενώνουνε
σαν τα κορμιά μας
στήνουν χορό

τότε το ξέρω
ζωή δεν χάνεσαι
κι όλα κερδίζονται
ξανά εδώ
εδώ που αφήνομαι
και το αισθάνεσαι
μόνο για σένα
να γεννηθώ...

Δεν επιτρέπεται
να κάνεις όνειρα
ούτε κι αντέχεται
μισή ζωή
όλα τα λάθη μου
μετράω πρόχειρα
και μου τα σβήνεις
μ΄ ένα φιλί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά