Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έλειπα

πες μου
σε παρακαλώ
ποια μέρα είναι
ποιος χρόνος
έλειπα καιρό
μη σου φαίνεται
παράξενο
έλειπα
από τον εαυτό μου
με βρήκες
είχα χαθεί
δεν ήξερα
δεν  ήθελα να ξέρω
έμαθα όμως
έμαθα μαζί σου
το χρόνο
το λεπτό
σιγά σιγά
τη μισή ώρα
στην αρχή
αργότερα
φτάσαμε μαζί
μέχρι την αυγή
είχα χρόνια
να τη δω
ξύπνησα μαζί σου
επάνω στα βότσαλα
στον ορίζοντα χάνονταν
τα πρωινά πλοία
κι αν δεν μας πάρουν μακριά
δεν πειράζει
εγώ θα γίνομαι
εξάντας
στο κορμί σου
μη λες συμβιβάζομαι
μόνο να μου θυμίζεις
τι ώρα είναι
τώρα που είμαστε εδώ
μαζί
γιατί πέρασε
πολύς καιρός
που έλειπα από σένα
χωρίς να το ξέρω
τώρα το ξέρω
κι είμαι πιο έτοιμος
από ποτέ
δείξε μου
το χρόνο
κι εγώ
σαν έκπληκτο παιδί
θα μαθαίνω
όσα έχασα τόσον καιρό
μόνο επειδή
εσύ θα μου δείχνεις

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα