κύκλος

ένα
πλήρες
γεμάτο
όσο δεν παίρνει
το νερό
τρέχει επάνω στο σώμα
κάθε πόρος γίνεται
άνοιγμα
ήσουν έτοιμη
με δέχθηκες
ερχόμουν
σιγά σιγά
ανακατεύοντας
τραβώντας
τα μαλλιά σου
ενώ
κυλούσα, κυλούσα
αργά
προετοιμάζοντας
μια κατάνυξη
μέσα στο σκοτάδι
όλα ένα γύρω
ξεκάθαρα
όλα τα νιώθω
τόσο διαυγή
τόσο έντονα
τα περιγράμματα
δεν μπορώ πια
να ξεχωρίσω
είμαι εγώ που βυθίζομαι
και υψώνομαι
ή το σώμα σου
το σώμα μου
ένα αμάλγαμα
όλο το σθένος μου
σε σένα
κέρδισέ με
και πάλι\
δεν μπορώ
δεν αντέχω μα την αλήθεια
τόσο γλυκιά
και αιχμηρή η αίσθηση
που σχεδόν πονάει\
σαν τη γλυκιά κόψη
ακροβατώντας\
σε τέλεια ισορροπία
τα λόγια βγήκαν
από βαθιά
σχεδόν ένα ζωώδες
παραλήρημα
ναι μα την αλήθεια
φτάνοντας
σε αυτό
τα νιώθω όλα
περνάω μέσα από
το σκοτάδι
σε διαπερνώ
\και πάλι γίνομαι
άγγελος και διάβολος
\εσύ η θάλασσα
το νερό
που με τραβά
ηδονή και οδύνη μου\
απόκρυφα κι ολοκληρωτικά\
γι αυτό θέλει
σθένος κι αίσθημα αψύ
να καίει \
να πονάει
υποφέροντας
έρχεται μετά
ξανά και ξανά
η λύτρωση
και πάλι
ο ίδιος κύκλος