Τα αντίστροφα

Η βόλτα

μια μικρή

παρεξήγηση

τόσο μικρή

και ασήμαντη

που ίσα να μας

υπενθυμίζει

υπογραμμίζοντας

πόσο είμαστε

ο ένας για τον άλλον

όχι δεν θέλω

τα παλιά 

φθαρμένα ρούχα

τώρα μόνο

με χρώμα

μόνο που, να,

το σπίτι είναι πιο κρύο

χωρίς μια φωνή

η παρουσία μου 

λες και γίνεται ένα

με τα έπιπλα 

τους τοίχους

ξέρεις τώρα

δεν μπορείς να βγαίνεις

και στο μπαλκόνι 

αυτά τα φώτα εκεί κάτω

είναι μια παρηγοριά

θα θελα 

να ξανάβλεπα 

μαζί σου 

τη θάλασσα

όπως και χθες

και να σε νιώσω

στην παλάμη μου

να υγραίνω το στόμα σου

να χάνομαι 

καθώς έρχεσαι κοντά μου

το κύμα πήρε μαζί του

κάθε μίζερη σκέψη

τα δάχτυλά σου

μ' εκτοξεύουν

στο γαλαξία

που πάλλεται μέσα μου

σπρώχνω με τα πόδια

νομίζω πως 

το πάτωμα του αυτοκινήτου

θα υποχωρήσει'

και θα βρεθούμε μέσα 

στη σκοτεινή θάλασσα

μισόγυμνοι

α μα δεν ντρέπεσαι καθόλου

όχι όχι 

δεν υπάρχει τίποτα γύρω

είμαστε μόνοι 

εσύ κι εγώ

εδώ τώρα

είναι όλος ο κόσμος

ω θεέ μου

δεν μπορώ

να το κάνω να διαρκέσει

περισσότερο 

δεν πειράζει

είναι καλύτερο έτσι

ύστερα

γυρίζοντας

γελάσαμε γελάσαμε

κι είπαμε κι άλλα

και πέρασε όμορφα

η βραδιά

μα πέρασε

τι θέλεις τώρα

στάσου περίμενε

θα μπορούσα να λέω

κι άλλες φλυαρίες

μόνο και μόνο

για να σε κρατήσω

στη γραμμή

το βράδυ πέρασε 

πάλι

αγαπημένη

αύριο ξανά

θα περιμένω

θα μένω εδώ

και θα σε νιώθω

όλο και πιο βαθιά

τόσο που ο πόθος

να γίνεται πόνος

και το αντίστροφο