Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γυρνάω

Γυρνάω ξανά
κάθε βράδυ
αναβιώνω
στιγμές
κυλάμε στις ράγες
δεν είμαστε
μόνοι
έρχεται ο καιρός
βρίσκεις έναν
προορισμό
το ταξίδι
έχει νόημα και σκοπό
πιάνω το νήμα
ξανά
στη δουλειά
στο σπίτι
βγαίνεις στο δρόμο
λες
ήταν ωραία
κι η άλλη μέρα
που ζήσαμε
έστω και για λίγο
είναι ωραία
και σήμερα
θα σ' ακούσω
θα μοιραστώ
τα λίγα
και τα πολλά
τα φωτεινά
τα πιο γκρίζα
μαθαίνω ν' ακούω
μαθαίνω για σένα
όλο και κάτι
κάθε μέρα
που ζούμε
όχι άδικα
όχι μάταια
με τα χέρια μου
ψηλαφίζω
αναγνωρίζω
κρατώ την αίσθηση
μέσα μου
δική σου
δεν είσαι μόνο
μια εικόνα
έχω πολύ περισσότερα
ν' ανακαλύψω
δεν υπάρχει
εκ των προτέρων
εκ των υστέρων
τώρα δα
συντελείται
κάθε στιγμή
μια μικρή
μεταμόρφωση
 πολλά μικρά
τμήματα
από σένα
από μένα
κάνουν αυτό
που λέμε
κόσμο μας
πέφτω να κοιμηθώ
με το κορμί
να ζητά
το περισσότερο
με την καρδιά μου
να γεύεται
τη γλυκιά προσμονή
αυτό που θέλουμε
κι επιθυμούμε
τόσο στέρεα
τόσο ζωντανά
είσαι εδώ
δεν είσαι μόνη
αλλά είσαι
η μόνη
αυτό για πάντα
θα στο οφείλω
θα προσπαθώ
αντάξια
να το επιστρέφω
γράφω ημερολόγια
αυτό μπορώ
όταν δεν μπορώ
να σ' έχω στα χέρια μου
αυτό θα κάνω
απόψε πάλι
συγχώρεσε
τη μανιέρα μου
ο έρωτας είναι πάντα
παραπάνω
απ' ό,τι μπορώ
να περιγράψω
αλλά αυτό που μπορώ
απόψε
αφειδώλευτα
θ' αφήσω
μέσα σου




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις