Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νέοι

Σκέφτομαι, άλλες φορές
πως είμαστε κάπου
καλοκαίρι
περιφερόμαστε
μέσα στον κόσμο
σ' ένα νησί ίσως
ντυμένοι ανάλαφρα
μαυρισμένοι
ωραίοι
αφημένοι
χωρίς να νοιαζόμαστε
ποιος και τι
ν' αφήνεις το σώμα σου
ελεύθερο στον ήλιο
όπως άλλοτε
που για ελάχιστο χρόνο
μικρές διακοπές
μ' αρέσει έτσι
δίπλα σου
με μια κάποια αυταρέσκεια
παίρνω λίγο
απ' τη δική σου
θεληματικοί και σίγουροι
έτσι όπως
το θέλω
σε κάνει
και ξεχωρίζεις
όχι επειδή το δείχνεις
αλλά γιατί φαίνεται
δυο άνθρωποι
που χαίρονται
που μοιράζονται
το σώμα
και την ψυχή
όπως μοιράζεσαι
στο τραπέζι
το νερό και το ψωμί
έτσι θέλω
να μοιράζω το φιλί
και το άγγιγμα
με ένταση και άπειρη
γλυκύτητα
αυτό το εξαίσιο
πλησίασμα
έρχομαι πίσω σου
και σε κλείνω
στα χέρια μου
κολλάω
πάνω σου
χωρίς καμία ντροπή
σίγουρος πως
είναι το πιο
σωστό πράγμα
στον κόσμο
το πιο ταιριαστό
να σ' έχω
και να σε κάνω
δική μου
με κάθε τρόπο
εκεί που η επιθυμία
οδηγεί με σιγουριά
στα πιο διάφανα νερά
πίσω απ' τα βράχια
πίσω από μισάνοιχτα
παράθυρα
ω, ας ακουστεί
δεν με νοιάζει
ας ξεχυθεί αυτό
το ιερό πάθος
να μας βλέπει
το κύμα
κι η απέναντι ακτή
ήλιος και βράχια
αρμύρα
και ραστώνη μεσημεριού
δώσε μου τώρα
απόλυτα
κάθε τι
δικό σου
το κορμί
πρόσφορο
ερημοκλήσι
κι όλα ένα γύρω
να γιορτάζουν
με αναστεναγμό
κι ερωτικό παραλήρημα
αυτό που έμαθα
μαζί σου
το ζω
το λέω
φανερά, φωναχτά
ψιθυριστά
με βαριά ανάσα
κι έναν σπασμό
ψυχής
που χάνεται
βυθίζεται
φτάνει στο ένα
αγγίζει το μηδέν
το άπειρο
και ξαναγεννιέται
κάθε φορά
εμείς
νέοι για πάντα







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα