Σπίτι

Είχα καιρό
να μπω
στο σπίτι
η γειτονιά ίδια
δεν έχει αλλάξει κάτι
τα παιδιά μεγαλώνουν
σταθερά
τα δέντρα
ο κήπος
η λεβάντα
που ξέχασες να μού δώσεις
κι όλα αυτά
που πήρα
για το δρόμο
για το σπίτι
για να έχω
να πορεύομαι
σε μέρες που επίμονα
το φως
θα απουσιάζει
είσαι κοντά μου
μέσα μου
με κάθε μορφή
και τρόπο
αλλά μπορώ 
καλύτερα να γυρνώ
στον καθημερινό μου φόρτο
έχοντας μπροστά μου
το περίγραμμα
του προσώπου σου
την άλλη φορά
σε βρήκα κουρασμένη
να μετράς
την κάθε λέξη
με κόπο
σαν αντίλαλος μιας σιωπής
που βασανίζει
αποκαρδιωμένη
δεν ήσουν εσύ
απόψε
το χαμόγελο διέγραφε
αυτό το όμορφο τόξο
στα χείλη
σαν έφηβη
τα μαύρα νύχια
κάποτε τα μισούσα
ίσως αλαζονεία
αλλά στα δικά σου  άκρα
σαν να γράφουν με
μαύρο μελάνι
ποθητή, εξαίσια
αισθησιακή
γυναίκα
που στην αγκαλιά σου
πάλλομαι, συσπώμαι
διαστέλλομαι
με τα μάτια κλειστά
στον δικό σου χωροχρόνο
να μπορώ να σε κατακτώ
να υποτάσσω και να υποτάσσομαι
σ' ένα αέναο ερωτικό μεσημέρι φθινοπώρου
θάλασσα κι αέρας
βγαίνοντας μετά
στο κρύο
πόσο θα 'θελα
ξανά να βαδίσουμε στην άμμο
μόνοι εμείς
δεν υπάρχει κανένας
περισπασμός
όταν
ζεις
αληθινά σαν ένα
απόψε είδα το σπίτι
σαν φωτογραφία
σκέφτηκα εδώ
κατοικείς
βρίσκεσαι, πλένεις τα ρούχα
απλώνεις
φτιάχνεις φαγητό
σερβίρεις το γλυκό
βγαίνεις στην αυλή
με το σορτσάκι σου
τα λεία γυμνά πόδια
και είσαι
μέσα σ' όλο αυτό
στον τοίχο με την υγρασία
στην κουζίνα
στο μικρό σαλόνι
με τις λιγοστές εικόνες΄
στο ρολόι με την αλυσίδα
και τη παλιακιά πολυθρόνα
είσαι εσύ
μόνο εσύ
που το κάνεις
όλο αυτό
ξεχωριστό μοναδικό
απόλυτα δικό σου
κι είμαι κι εγώ
με κρατάς
με παίρνεις
με φέρνεις μέσα
μόνο για σένα