Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μεγαλώνοντας

Μεγαλώνοντας
τα δέντρα
δεν ψηλώνουν
αρχίζουν και γέρνουν
κουφαλιάζουν
το σάπιο αρχίζει
ύπουλα να εργάζεται
το μέσα
μεγαλώνοντας
τα βράδια μακραίνουν
κι ο ύπνος
δεν έρχεται γλυκύς
όπως παιδιά
αποκαρωμένοι
στο μεσημεριανό στρώμα
αφήναμε τη σκόνη
απ' το παιχνίδι
να κατακάθεται
παραδομένοι σε όνειρα
υφαίνοντας φαντασίες
μεγαλώνοντας
όλο και περισσότερο
χρειάζομαι το χέρι σου
να με κρατά
για να διασχίσω τις ώρες
βλέπεις πως
όσοι
μόνοι βαδίζουν
χάνουν το δρόμο
αντίθετα με το
κοινώς λεγόμενο
μεγαλώνοντας
έρχεται πιο δύσκολα
ως και το γέλιο
σκληραίνουν οι γραμμές
τα μάτια
είναι βαθιές θάλασσες
ήρεμες
να μπεις και να φτάσεις
στο απέναντι
να τα πετάξεις όλα
όλα από πάνω σου
γυμνή ύλη
χωρίς περίγραμμα
μόνο ουσία
που βρίσκεται
μέσα σου
τόσο βαθιά
χρειάζεται να ψάχνουμε
να με καλοδεχτείς
κι εγώ θα είμαι πια
μεγάλος,
ένας δικός σου
μεγάλος άντρας
που μεγαλώνοντας
όμορφα μέσα σου
ξεδιπλώνεται
στροβιλίζεται
συσπειρώνεται
και βγαίνει
νέος ξανά
στο καθαρό φως


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά