Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μεγαλώνοντας

Μεγαλώνοντας
τα δέντρα
δεν ψηλώνουν
αρχίζουν και γέρνουν
κουφαλιάζουν
το σάπιο αρχίζει
ύπουλα να εργάζεται
το μέσα
μεγαλώνοντας
τα βράδια μακραίνουν
κι ο ύπνος
δεν έρχεται γλυκύς
όπως παιδιά
αποκαρωμένοι
στο μεσημεριανό στρώμα
αφήναμε τη σκόνη
απ' το παιχνίδι
να κατακάθεται
παραδομένοι σε όνειρα
υφαίνοντας φαντασίες
μεγαλώνοντας
όλο και περισσότερο
χρειάζομαι το χέρι σου
να με κρατά
για να διασχίσω τις ώρες
βλέπεις πως
όσοι
μόνοι βαδίζουν
χάνουν το δρόμο
αντίθετα με το
κοινώς λεγόμενο
μεγαλώνοντας
έρχεται πιο δύσκολα
ως και το γέλιο
σκληραίνουν οι γραμμές
τα μάτια
είναι βαθιές θάλασσες
ήρεμες
να μπεις και να φτάσεις
στο απέναντι
να τα πετάξεις όλα
όλα από πάνω σου
γυμνή ύλη
χωρίς περίγραμμα
μόνο ουσία
που βρίσκεται
μέσα σου
τόσο βαθιά
χρειάζεται να ψάχνουμε
να με καλοδεχτείς
κι εγώ θα είμαι πια
μεγάλος,
ένας δικός σου
μεγάλος άντρας
που μεγαλώνοντας
όμορφα μέσα σου
ξεδιπλώνεται
στροβιλίζεται
συσπειρώνεται
και βγαίνει
νέος ξανά
στο καθαρό φως


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα