Scattered

Εντάξει τώρα
όλα καλά
με τις πέντε αράδες σου
σαν σκύλος που γαυγίζει
στο σεληνόφως
το κανονικό και το ασταθές
ρώτα και μένα
αν δε φοβάσαι
ρίξε το κορμίσου
σε πέτρες
το αναθεματισμένο
που ζεματάει
θα πέσω να κρυώσω
αν ζαλιστώ
δεν θα πω τίποτα
να η διαφορά
ανατέλλοντας δύω
τρέχω ξανά και ξανά
διελκυστίνδα ζωή
δεν  βλέπεις λοιπόν
τη διακινδύνευση
πέρασαν μέρες και  νύχτες
και συ μου λες πως
δεν καταλαβαίνεις
δεν ενέσκυψα εντός
τα δώρα μου
είναι κοφτερές λεπίδες
στις ρόγες των δαχτύλων
χαράζονται όλα τα τετελεσμένα
σκιαμαχείς
πέφτω στ' αλήθεια
κανείς δεν με βλέπει
όταν κλείνουν όλα
τα περάσματα της φωτιάς
καίγεσαι
και δεν βγάζεις άχνα
δεν το ξέρεις αυτό
κάθε μέρα
πολεμάω
να κερδίσω λίγη ακόμα
απόσταση
δρομέας
κι η αντοχή μου ένας βραχνάς
με πνίγει και την πνίγω
αν ξεκινούσαμε λες
ν' ανεβαίνουμε κάτι παραπάνω
δεν έχεις ούτε χάρτη ούτε πυγμή
πετάς με σκισμένα ρούχα
και φοβερίζεις τον αέρα
αλλά σ' αγαπώ
γιατί ξανοίγεσαι χωρίς πανί
μ' ελπίδες και χαμόγελα
στο χαμό της κίτρινης μέρας
κυνηγώντας λυσσασμένες χίμαιρες
σ' αγαπώ που
έχεις τα μάτια σου καρφωμένα
ίσια στην καρδιά μου
πολιορκώντας τα σκέλη μου
που είσαι μικρός και πας στη μάχη
λάμποντας σαν σταγόνα
λίγο πριν διαλυθεί στο κενό
σ' αγαπώ γιατί
δεν μετράς ποτέ την άβυσσο μα
ξεχύνεσαι σαν δόκιμος εραστής
περιφέρεσαι γυμνός στους χειμώνες
για το θεό
ιδέα δεν έχεις
ή μήπως όλα
τα γνωρίζεις από πάντα
εσύ που δεν ξέρεις τίποτα
μήπως τυχαία σκόνταψες
και χάθηκες
στη μια ζωή που κλήρωσε
να εκπληρώσεις τ' ανεκπλήρωτα
σε λέω θεό μου και ακόλουθο
σε θέλω και δεν σε υποφέρω
σε περιβάλλω
κλείνω και ανοίγω
σαν όστρακο
κανένα χέρι δεν θα ανοίξει ποτέ
θα σε κρατήσω εκεί
γιατί μισό είναι ό,τι αφήνεται να πέσει
κι είναι ολόκληρο ό,τι μέσα μου έτσι ζει