Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελεύθερος Δεσμώτης

Ποια είναι η διαδικασία 
η αίτηση, τα δικαιολογητικά μου χρόνια
έτη προϋπηρεσίας
καταναλώνοντας το φως τον αέρα
ανεβαίνοντας κατεβαίνοντας
αρχείο, εγγραφή, κωδικοί
στην παιδική μου μνήμη
μια πλατεία, ένας δρόμος
και ακακίες
δεν ονειρεύομαι πια
παρά μόνον στο ενδιάμεσο
ένα ισχυρό ρεύμα
στη σπονδυλική στήλη
πρωινή στύση
διαλείπουσα
κι αυτή η κούραση
μερικές φορές 
όλα θα γίνουνε
θα δεις
ήδη σου υποσχέθηκα
την άνοιξη
πρωθύστερα
με υπερβαίνει η ίδια
η επιθυμία
στάσου λίγο
θέλω ν' αγγίζω
τα λεία βαμμένα σου νύχια
την ανάγκη μου
νιώσε λίγο
το μην δεν μπορώ
αφήστε με 
να πάω στο μείον ένα
υπάρχει ένα ποτάμι
εκεί κάτω
κι η αγάπη μου
κολυμπάει
με τα χέρια απλωμένα
το κορμί της γίνεται
ένα με τον ορίζοντα
ξεχωρίζω τα χέρια
οργώνουν τον παγωμένο αέρα
καταλήγουν πυρακτωμένα
στο στρώμα μου
κι όλο ακολουθώ
με τον ήλιο
με τα βραδινά φώτα
ανάβω κεριά 
κρούω τις χορδές σου
δεν βλέπω το πρόσωπό σου
ξέρω ότι θα χαμογελάς
ξέρω ότι θ' αναρωτιέσαι
αν είμαι ο ίδιος χαμένος χαμένος ήρωας
που περιφέρεται στο διηνεκές του χάος
μην αφήσεις σε παρακαλώ
να με αφανίσει το τίποτα
επιστρέφω σε σένα
γίνομαι το δικό σου σθένος
αντρεύω 
στα δικά σου χέρια
και γελάω κρυφά που
σαν κοριτσάκι
και σαν γυναίκα
ντύνεσαι το ελάχιστο 
για να μπορώ 
να σε κοιτάζω λίγο κρυφά
ξέροντας πως
συνδαυλίζεις εξαίσια
τον πόθο μου
που καταλαγιάζει
και με φέρνει
ελεύθερο δεσμώτη
γυμνό στην αγκαλιά σου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά