Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα λεπτό

Ένα λεπτό ακόμα
δεν θέλω να έρθει
κι έρχεται
η λαχτάρα μου
κάποιες φορές
παραλύω\
αδύνατος ν' ανταπεξέλθω
δεν κοιμάμαι
δεν ξυπνάω
να, αν με ξεχνάς
τι θα γίνομαι
μέσα στο χάος μου
θα παραδέρνω
παραμονεύοντας
σαν τη γάτα
στριμώχνεται στα πόδια μου
για ενός λεπτού παίγνιο
κι ύστερα κλειδώνει η πόρτα
έφυγαν όλοι
έφυγες και
το σπίτι δεν ξέρω'
όσο ξαφνικά μεγάλωσε
άλλο τόσο δεν με θέλει
οι τοίχοι γκρεμίζονται
ένας αέρας κρύος με διαπερνά
το κρεβάτι αφήνω ξέστρωτο
κι αγγίζω πάλι και πάλι
τα ρούχα σου
αναζητώντας ένα ψίγμα
κάτι λίγο
σαν κρυπτολαγνεία'
βαθιά ανάσα
τα μάτια κλειστά
οι κόρες διεσταλμένες
όλα ανεστραμμένα
έλα γρήγορα
δεν μπορώ να κρατήσω άλλο
το ταβάνι
αγάπημουπουκουράστηκες
εγώ θα σε φέρω εδώ
θα σε φέρω επάνω μου
΄όχι, όχι, δεν είναι πράγμα
δεν είμαι το κουτάβι σου
χωρίς να το σκέφτομαι
\τυλίγομαι, να, στα πόδια σου
κυλιέμαι χάμω να με χαϊδέψεις
κάνε με ξανά ζωντανό
πάρε μου και δώσε
το φιλί σου
το ζεστό σου στόμα
τα υγρά απαλά σου χείλη
πιστός σου
και δέομαι
ενεός και φλέγομαι
αληθινός
ένας χαζός ειλικρινής
παιδί και μεγάλος
σοβαρός και έφηβος
έλα στο πλάι τώρα
και κλείσε με
χωρίς τέλος
να μην έρχεται ποτέ
αυτό το
"ένα λεπτό"




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις