Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα λεπτό

Ένα λεπτό ακόμα
δεν θέλω να έρθει
κι έρχεται
η λαχτάρα μου
κάποιες φορές
παραλύω\
αδύνατος ν' ανταπεξέλθω
δεν κοιμάμαι
δεν ξυπνάω
να, αν με ξεχνάς
τι θα γίνομαι
μέσα στο χάος μου
θα παραδέρνω
παραμονεύοντας
σαν τη γάτα
στριμώχνεται στα πόδια μου
για ενός λεπτού παίγνιο
κι ύστερα κλειδώνει η πόρτα
έφυγαν όλοι
έφυγες και
το σπίτι δεν ξέρω'
όσο ξαφνικά μεγάλωσε
άλλο τόσο δεν με θέλει
οι τοίχοι γκρεμίζονται
ένας αέρας κρύος με διαπερνά
το κρεβάτι αφήνω ξέστρωτο
κι αγγίζω πάλι και πάλι
τα ρούχα σου
αναζητώντας ένα ψίγμα
κάτι λίγο
σαν κρυπτολαγνεία'
βαθιά ανάσα
τα μάτια κλειστά
οι κόρες διεσταλμένες
όλα ανεστραμμένα
έλα γρήγορα
δεν μπορώ να κρατήσω άλλο
το ταβάνι
αγάπημουπουκουράστηκες
εγώ θα σε φέρω εδώ
θα σε φέρω επάνω μου
΄όχι, όχι, δεν είναι πράγμα
δεν είμαι το κουτάβι σου
χωρίς να το σκέφτομαι
\τυλίγομαι, να, στα πόδια σου
κυλιέμαι χάμω να με χαϊδέψεις
κάνε με ξανά ζωντανό
πάρε μου και δώσε
το φιλί σου
το ζεστό σου στόμα
τα υγρά απαλά σου χείλη
πιστός σου
και δέομαι
ενεός και φλέγομαι
αληθινός
ένας χαζός ειλικρινής
παιδί και μεγάλος
σοβαρός και έφηβος
έλα στο πλάι τώρα
και κλείσε με
χωρίς τέλος
να μην έρχεται ποτέ
αυτό το
"ένα λεπτό"




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά