Δεν έχω πει

Όταν ο άνεμος φυσά
τα δέντρα λυγίζουν
αλλά δεν σπάνε
οι ρίζες  γλυκά τανύζονται
το νερό κυλάει από κάτω
το χώμα αναδεύεται
και τα κλαδιά
στρέφονται πάντα
προς το φως
αν με αφήνεις
κρυώνω
δεν έχω λόγο
να παραμένω ζεστός
στο στήθος μου
κεντούν πληγές
οι διπλές βουλές
τα ανεξιχνίαστα βήματα
που δεν περπατήσαμε
όχι, δεν γυρνάμε γύρω απ' τα ίδια
ανεβαίνουμε και κατεβαίνουμε
μια σπείρα
το όριο της θραύσης του χρόνου
μ' αυτό ζούμε
την κάθε μέρα
ένα σχοινί το σώμα
για να κρατήσει
να μπορούμε να ζυγιζόμαστε
δίπλα απ' την άβυσσο
είναι δύσκολα
δεν διανύθηκε τόση απόσταση
ποτέ ξανά
γι' αυτό και θέλεις να ξέρεις
κάθε ώρα και στιγμή
που είμαι τι κάνω
γιατί αν δεν φεύγω στον ύπνο μου
και δεν πετάω
προς τα σένα
πώς θα συναντηθούμε εδώ
πώς θα γεννήσουμε
τις νέες ρίζες μας
αν δεν υψωθούμε κάθετα
μέσα απ' το δωμάτιο στο ημίφως των κεριών
κλείνω όλα τα παράθυρα
και φυλάω στα μέσα συρτάρια
όλες σου τις υποσχέσεις
που δεν μου έδωσες ποτέ
παρά με τα αδρά χέρια σου
δεν θα ψάξω ποτέ ξανά
μην τυχόν και δεν βρω να σε φορέσω κρυφά
αν ερχόσουν
ένα κουρασμένο απόγευμα
και με απογύμνωνες απ' όλα
τα τιμαλφή σου μέλη
πού θα έριχνα σαν άγκυρα
το κορμί μου
πώς θα εννύχευα μέσα στο στέρνο σου
δεν θ αναγνώριζα τον εαυτό μου
κάθε αυγή
παρά μόνο επειδή στον καθρέφτη μου
κοιτάζω με τα δικά σου μάτια
δεν θα κινδύνευα να χάσω τα λόγια μου
αν δεν έκλεβα το κάθε ρήμα
μέσα απ' τα χείλη σου
δεν θα πολεμούσα την κάθε πικρή σιωπή
αν δεν ηχούσαν στο κάθε πέρασμα
τα βήματά σου
δεν θα υπέμενα την κάθε στέρφα μέρα
αν δεν κυοφορούσα μέσα μου
την προσμονή σου
 δεν θα υπέκλεπτα κάθε μικρή ηλιαχτίδα στην καταιγίδα
αν δεν αγαπούσα το κάθε βήμα σου
το κάθε γλυκό σου κοίταγμα
την κάθε κοφτή σου ανάσα
το κάθε γελαστό σου νεύμα
και τόσα μα τόσα
που ως τώρα
για σένα ακόμα
δεν έχω πει

Ας πούμε μια γλυκιά καλή νύχτα μ' αυτό το όμορφο my heart....

Κι επειδή μας αρέσουν οι ξυπόλητες πριγκίπισσες, ως γνωστόν, άλλο ένα υπέροχο  a cappella...