Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Απόψε

Απόψε είμαι δύσκολα
μια ησυχία
δεν τη θέλω
και προσπαθώ να κρατηθώ
δρόμοι ξένοι
κάποιος δίπλα τραγουδάει
μέρες μου μοναχικές
μα πιο πολύ οι Κυριακές
πώς να με σκέφτεσαι άραγε
και άλλο τόσο να με θες
θα κατεβάσω τα ρολά
ας έβρεχε τουλάχιστον
θα είχα ένα λόγο
μα πού να πάω και να σταθώ
γι' αυτό λοιπόν και μένω εδώ
εδώ απλά και συλλογίζομαι
με το κορμί
που είναι εσύ
ακούω στη σκάλα
τα τακούνια σου
τρέχει η καρδιά μου τόσο γρήγορα
κάθε φορά
που δεν μπορώ να εξηγήσω
με ποια λαχτάρα
ποια αγωνία
σαν μυστική μου συμφωνία
ας ήταν να σ΄αντίκριζα
με τα παπούτσια σου βγαλμένα
εδώ απλά μόνο για μένα
να σε δω να μπαίνεις
να αγαπώ ό,τι ανασαίνεις
βλέμμα τριγύρω
δεν έχει αλλάξει κάτι
εσύ ν' αναζητάς
είναι ο χώρος μου μικρός
είμαι και γω
μα σε χωράω
σε έχω μέσα μου διαρκώς
δεν το μπορώ
να σε μοιράζομαι
σε χρόνο άσχετο, λειψό
άλλη μια μέρα
άλλη μια ώρα
ζωή κυλάει
εμείς μαζί της -  πώς αλλιώς -
δεν μέτρησα απόψε στο  κορμί σου
ούτε έναν πόντο
δεν χόρτασα τη θέρμη σου
δεν έζησα και πάλι
όπως σε σένα μόνο ζω
χρόνος αργός
με τον εαυτό  μόνος απέναντι
περπάτησα γυμνός
από κάθε αίσθηση
σαν άνθρωπος απλός
για ένα φιλί
θα ήταν υπέροχα
θα ήταν κάτι και τα πάντα
να περπατάω δίπλα σου
να σε κοιτάζω όπως περνάς
μ αυτή την αίγλη της γυναίκας
με το μυστήριο και το άρωμα
όχι μονάχα με την όσφρηση
πώς να το πω
ξέρω τη γεύση σου
ξέρω το δέρμα σου
το στόμα σου
τα νιώθω όλα ένα
σ απομυζώ κι εσύ το ίδιο
δεν υπάρχει διαφορά'
καταλαβαίνεις
μυς, χέρια, πόδια
ένα αξεδιάλυτο
έλα και πάλι
να ενώσεις τα δυο άκρα
χωρίς αυτό θα εκκρεμώ
θα  υπάρχω και δεν θα είμαι
με την ώρα το λεπτό
κοίτα, για σένα μόνο εγώ
πες μου πως είναι αρκετό
πες μου
θα είμαι πάντα
ένα παράθυρο ανοιχτό
κάτι δικό σου ν ' ακουμπήσεις
ένα τραγούδι που θα λέω
όπως για σένα μόνο ξέρω
και δεν θα λέει ποτέ πολλά
θα 'ναι από μόνο του απλά
ένα ιδρωμένο σ' αγαπώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις