Αφήσαμε τους χειμώνες

Για σένα γίνομαι όπως πρώτα

και το κλειδί βγάζω απ' την πόρτα

φοράω πολύχρωμο φουλάρι

τρέχω με χίλια ως το φεγγάρι

για σένα χάνω αλλά και βρίσκω

η δύναμή μου αυτό το ρίσκο

τα χρόνια που έφυγαν ξεχνάω

κι ένα χαμόγελο φοράω

στο κινητό στέλνω στιχάκια

σαν σχολιαρόπαιδα σκιτσάκια

γιατί είναι βλέπεις που αγαπάω

και ξενυχτάω και πετάω

το πώς σε βρήκα δεν ξεχνάω

όταν δεν ήξερα που πάω

που ήμουν παιδί κι ακόμα λέω

και δεν φοβάμαι ούτε να κλαίω

από το στόμα σου να πίνω

μέσα στα χέρια σου ν' αφήνω

ό,τι αν έχω από μένα

και όλα τ' άλλα τα κρυμμένα

μέσα σου ανθίζουνε λειμώνες
αφήνω πίσω τους χειμώνες

γιατί το βήμα και το βλέμμα

είναι στη θάλασσα λουσμένα

μικρά κοχύλια όλα από μένα

μες στην καρδιά σου φυλαγμένα

θες να σου πω και κάτι ακόμα

μ' ένα φιλί πάνω στο στόμα

κι ένα άγγιγμα αργά το βράδυ

ζεστό μου φως μες στο σκοτάδι

σαν μυστικό μες την αυλή σου

μικρός θεός με το φιλί σου