Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οικείωση

Αναποκτήσειςμιασχετικήανοσία
σε όλαταπιθανάκαιαπίθανα
κεντρίσματα
τις οπισθοχωρήσεις
αδιαχώριστα σύνολα
από μέλη και αδένες
υγρά σκέλη
ωσώμαιερό
σκέφτομαι
καθαγιασμένομουνίμεταλαμβάνω
και δεν είναι άλλο
πιο ακέραια ιερό
βέβηλα τα στόματα
πουδεν ξέρουνάλλλο
από το ναξερνάνε
τις αυταπάτες των
καταπρόσωπο
ενός άψογου καθρέφτη
τι πιο θείο δώρο απ' το
νανιώσωτα νύχια σου
'να με ξεσκίζουνε απόψε
τώρα σε παρακαλώ
δεν υπάρχει αίσθηση
οπόνος σου η ηδονήμου
από κάτω ξεκινώντας
θα καταγράψω στα επιθήλια και τους κάλυκες
όλη τη γυμνή σου ευλάβεια
σε έξαρση
ένας θόλος μας περιβάλλει
εισερχόμενος
σπρώχνω πιο μέσα
όλη μου την υποδόριαέκταση
\και κορυβαντιώ στον τράχηλο σου
ποιος θα μουπει πώς να ζω
χωρίς να καίγουμαι
-πώς να διαχωρίσω
να ενώσω και να κρατήσω
να γίνεις σαρκοφάγος
μήπως και εξαυλωθώ μέσα σου
ποιο άλλο το νόημα
πόσα λεκτικά σχήματα
υπόκαυστα
για να  οικειωθώ
το κορμί σου
πουτέμνεται στο ανάμεσάμου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα