Δεν ησυχάζω

Εγώ δεν ησυχάζω
πείτε ό,τι θέλετε
αν ήμουν απλώς
ένας ανεπαίσθητος θόρυβος
σαν το συρμό που πλησιάζει
ή σαν τον υπόκωφο βόμβο
της αγρύπνιας
μια στοίβα αποχαιρετιστήρια φιλιά
καταχωρώντας κάθε αναχώρηση
οι μέρες ξανοίγουνε
αγκάλιασέ με
τώρα ο ουρανός χαμογελά
τα σύννεφα μωρά κολυμπάνε
δεν βλέπω πολλούς χαμογελαστούς ένοικους
ήθη μικροαστικά
σου λέω πως δεν ανήκεις εδώ
έχεις τη βεβαιότητα\
του καθαρού ορίζοντα
δεν είναι τυχαίο
τόσες βραδινές πτήσεις
το πρωινό η σκόνη
δεν με άφησε να περιπλανήσω
τα βήματά μου
ως εκεί που φτάνει η σκέψη
μια μόνο σύναψη νευρώνων
κι είμαι ήδη
πόσο γρήγορα ο πόθος ταξιδεύει
με διαιρέσεις στον άσφαιρο χρόνο
θ' αναδομήσω ξανά
ένα δυάρι επιφωνήματα
μ' όλα τα θαυμαστικά μου
θα γεμίσω τη σελίδα σου
έπειτα θα σταθώ
στο περιθώριο του φωτός σου
έτσι για να έχω την καλύτερη οπτική
καθώς ανεβαίνεις τη σκάλα
καρφωμένος σαν κάτοπτρο
στη γαλακτώδη σου υφή
μέλη μου μεθυσμένα από ήλιο
σπαρταρώντας στα χέρια μου
θα σε γεμίσω φως
στο εξής θα γεννιέμαι από σένα
εκσπερματίζοντας έκπληκτα φωνήεντα
στον ενεστώτα σου κόλπο