Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Να με γεννάς

Αλήθεια πες μου
τι θα έκανα
αν δεν είχες
τα μάτια σου επάνω μου
αν δεν μέτραγες
την κάθε ανάσα μου
αν δεν με χωρούσες
σ ένα γλυκό σου χαμόγελο
γέρνοντας το κεφάλι στο πλάι
παίζοντας
εμείς παιδιά
θα γελάσουμε
με την καρδιά μας
θα σμίξουμε
με την ψυχή μας
θα  πιαστούμε απ' το χέρι
θ' αφεθούμε στο νερό
σαν ηλιαχτίδα το πρωί
στο φως θα σε δω
να προχωράς γυμνή
θα γυρίσεις
κοιτάζοντας
πάνω απ' την πλάτη
έχω πάντα
την εικόνα σου
και μου αρέσει πολύ
μου ταιριάζει πολύ
σε φοράω επάνω μου
όπως τ'  άρωμά σου
που βάζω όπως  εσύ
έτσι, όταν γίνεσαι το ένα μου
να γεύεσαι
να είσαι γεμάτη εγώ
να μη σου λείπω πια
να μου λες
μείνε εκεί για πάντα
κι όλα γλυκά
να ξαναγίνονται
όλα μέσα από σένα
ανθίζεις
περπατάς με σιγουριά
στο ρυθμό των βημάτων σου
κρατάς το νόημα της μέρας
και το ξέρεις
περνάς και μένει
η αχλύς σου
είσαι η ζωή
σε λέω δική μου
ό,τι ποτέ ποθούσα
μείνε, αληθινή
γυμνή μου αλήθεια
να με γεμίζεις
να με καις
εδώ στα χέρια σου
κάθε στιγμή
να με γεννάς

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά