Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Να με γεννάς

Αλήθεια πες μου
τι θα έκανα
αν δεν είχες
τα μάτια σου επάνω μου
αν δεν μέτραγες
την κάθε ανάσα μου
αν δεν με χωρούσες
σ ένα γλυκό σου χαμόγελο
γέρνοντας το κεφάλι στο πλάι
παίζοντας
εμείς παιδιά
θα γελάσουμε
με την καρδιά μας
θα σμίξουμε
με την ψυχή μας
θα  πιαστούμε απ' το χέρι
θ' αφεθούμε στο νερό
σαν ηλιαχτίδα το πρωί
στο φως θα σε δω
να προχωράς γυμνή
θα γυρίσεις
κοιτάζοντας
πάνω απ' την πλάτη
έχω πάντα
την εικόνα σου
και μου αρέσει πολύ
μου ταιριάζει πολύ
σε φοράω επάνω μου
όπως τ'  άρωμά σου
που βάζω όπως  εσύ
έτσι, όταν γίνεσαι το ένα μου
να γεύεσαι
να είσαι γεμάτη εγώ
να μη σου λείπω πια
να μου λες
μείνε εκεί για πάντα
κι όλα γλυκά
να ξαναγίνονται
όλα μέσα από σένα
ανθίζεις
περπατάς με σιγουριά
στο ρυθμό των βημάτων σου
κρατάς το νόημα της μέρας
και το ξέρεις
περνάς και μένει
η αχλύς σου
είσαι η ζωή
σε λέω δική μου
ό,τι ποτέ ποθούσα
μείνε, αληθινή
γυμνή μου αλήθεια
να με γεμίζεις
να με καις
εδώ στα χέρια σου
κάθε στιγμή
να με γεννάς

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα