Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Ένα

Το περισσότερο που ζητάς
ό,τι ποτέ ζητήσεις
μια ζωή κανονική
όχι γυρίσματα
switch on  - swithch off
είναι σκληρό
και είναι δύσκολο
αλλά πέρα για πέρα
αληθινό
κάθησε και δες
τη ζωή
χωρίς τα πολλά φίλτρα
της νόησης
δες με την καρδιά
φέρσου ανόητα
σαν παιδί
τι νόημα έχει
ενηλικιότητα, σπουδαιοφάνεια, καμώματα και πόζες
για τον έξω κόσμο
άλλοι γίνονται ξένοι
άλλοι σκληραίνουν
ή βγάζουν όλον τον πόνο
σ' ένα ξένο κορμί
εδώ
δεν έχω άλλον
εκτός από εσένα
να πονάω
πρόσωπο με πρόσωπο
πόσες στιγμές αλήθειας
μπορεί να χωρέσει μία ζωή
δεν υπάρχουν απαντήσεις
έξω απ' την αγάπη
δεν υπάρχει σε θέλω με θέλεις
έξω απ΄ την αγάπη
σοβαρά
είναι όλα πολύ σοβαρά γιατί,
εδώ μιλάς για τις ζωές
εδώ δεν μιλάς καν
σωπαίνεις
και χάνεσαι μέσα στο πρόσωπο
βλέπεις και κοιτάζεις
και πιο πολύ δεν βλέπεις παρά
γνωρίζεις '
έχει σιγουριά και μέλι
αυτό το βλέμμα
δεν γελούν ποτέ τα μάτια
το ξέρεις αυτό
τα λόγια είναι μικρά και λίγα
ακόμα και τα μεγάλα
δεν μπορούν να χωρέσουν
την προσδοκία μιας ζωής
μια ζωής ε...
πρόσεξε απόψε
πόσες φορές ήδη το ανάφερα
προσέχουμε όταν μιλάμε γι αυτό
δεν σπαταλάμε έτσι τον αέρα
δεν ξεφυσάμε απλά τους ήχους
απ' τα πνευμόνια μας
απ' την καρδιά στέλνεις
κατευθείαν
αυτό το μοναδικό
το λευκό, λείο
όμορφα μυρωδάτο
σαν ανθισμένος κόλπος
αυτό το ανεπιτήδευτο
το ένα της ζωής
το σ' αγαπώ


Τεκμήρια της εφηβείας μας...τότε και σήμερα και πάντοτε!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις