Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκκρεμεί

Δενμπορώ
να κάνω τον αδιάφορο
μη μου ζητάς
μόνο αυτό
ό,τι άλλο θες
μόνο μη λες
πως θες εγώ
μην είμαι εγώ

θα πληγωθώκαιθαπονέσω
θαπετάξωθαμαζέψω'
όσηδύναμημουμένει
θακρατώκότνραστορεύμα
θακρατώκόντραστοψέμα
μετοσώμαθαπαλεύω
νακρατήσωαυτότοκύμα
πουόλουυψώνεταιανεβαίνει

σκηνή 2η:
\στο γραφείο γυμνός
δεν ξέρω πως βρέθηκα
ξεβράκωτος
μ' ένα γελοίο μακό μπλουζάκι
ακούω τις φωνές των πρωινών συναδέλφων
και λέω: πρέπει να πάω να ντυθώ
όμως, ω του θαύματος,
περνάνε δίπλα μου
σαν να μην υπάρχω
είμαι ξεβράκωτος στο γραφείο
και κανείς δεν το παρατήρησε
σαν να μην υπάρχω....

σκηνή 3η:
στο δρόμο
στάση για καφέ
χαρακτηριστικόςήχοςεςεμες
γυαλιά ηλίου off
γυαλιά πρεσβύωψ on
σου  έστειλα μήνυμα το πρωί
και η απάντηση:
ο λογαριασμός σας εκκρεμεί
εκκρεμεί
εκκρεμεί
λευκή σιωπή
σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ
είναι φοβερό
να μη χτυπά τοεσεμεσ
είναι φοβερό
να ξέρω πως είσαικαιδενείσαι
πού να περιπλανηθώ
να σε βρω
πόσο μικρός πεπερασμένος
είναι ο χρόνος
σαν μέσα σε μια γυάλα
κι εμείς χρυσόψαρα
πουκάποιος τα παρατηρεί
που όλο κοιτάνε προς τα έξω
κι όλο γυρνάνε προς τα μέσα
πού να βρω
πού να τρέξουμε
πώς να κρυφτώ
κάτω από το πέλμα σου
και την κρίσιμη στιγμή να πω
να, σε ξεγέλασα
βλέπεις είμαι εδώ, ακολούθησα
τα βήματά σου
τη μυρωδιά σου
αυτά που αγγίζεις
εκεί που πατάς
εκεί, στα πόδια σου
κολλάω σαν τη γάτα
και σέρνομαι και τρίβομαι
για ένα τόσο άγγιγμα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά