Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σάββατο

Γιατί σήμερα
είναι άλλη μια μέρα
κακή μέρα, καλή μέρα
έβαλα μπροστά 
το μικρό αυτοκίνητο
δεν καταλαβαίνω γιατί
είναι τόσο καλά 
μόνο και μόνο επειδή 
κάθομαι εκεί που κάθεσαι
κοιτάζω απ΄τον καθρέφτη σου
με τα δικά σου μάτια
αγγίζω ό,τι αγγίζεις
κι έτσι
σε μια ροή 
τα χιλιόμετρα
σήμερα ήμουν εγώ 
που έγραψα 60.000
μα τι ανοησίες είναι αυτές
εμείς πού είμαστε
δεν είναι κάτι αυτό 
δεν είναι τίποτα θα πεις
δέκα, είκοσι, τριάντα πόσα
χιλιόμετρα και μετά
τα κλειδιά παραδίδονται
εις τον δικαιούχον 
τέλος η βόλτα
το κάνεις και ακούγεται τόσο χαζό
μα σοβαρά σου λέω
είναι εσύ
τα πράγματά σου
ο τρόπος που τοποθετείς το κάθε μικρό
η γνώριμη ακαταστασία
κι αυτό είναι κάτι μεγάλο
έχω από σένα πράγματα
 και ξέρω
μην τολμήσω και αλλάξω κάτι
όχι γιατί δεν πρέπει αλλά
γιατί δεν είναι ό,τι κάνεις
μωρό μου υπόσχομαι 
δεν θα παραβιάσω καμία θύρα ανοικτή
μόνο να μπορώ λίγο
να μοιράζομαι
λίγο λίγο να μπαίνω μέσα
διεκδικώντας ανεπαίσθητα
όλο και περισσότερα
είναι βάσανο μεγάλο
γίνομαι πονοκέφαλος
μπορώ και το ξέρω
πολύ καλά πώς να φορτώνω
ζητώντας ζητώντας
εσύ τι δίνεις
εσύ που είσαι
νομίζεις με πέντε κολλυβογράμματα
τη γλιτώνεις έτσι φτηνά;
έχεις πολύ δρόμο
πολλά χιλιόμετρα
καμία αντίρρηση
και δεν θα ρωτάς πού και πώς
μόνο θα πηγαίνεις'
όχι σταθερά και σε γνωστά 
θα σταματάς θα ξεκινάς
θα σου λέω πότε
δεν θ ακολουθείς
θα φτιάχνεις ένα νέο δικό σου πέρασμα
αν τα καταφέρνεις
θα ταξιδεύουμε
τι νόμιζες έτσι;
θέλει πολλά χιλιόμετρα
να πεις αλλά χωρίς να λες
να εννοείς και να γνωρίζω
να κοιτάζεις μόνο
και να καταλαβαίνω τα πάντα
ένα νεύμα και
να είσαι μέσα σ' όλα
πριν από μένα
πριν καν έρθω 
να είσαι ήδη
πριν να είμαι
γι' αυτό σου λέω
μη νομίζεις πως
με μια βόλτα 
χαλαρά Σαββάτο
πως με κέρδισες γι απόψε


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά