Τα παράθυρα

Τα παράθυρα
φωτισμένα
σαν μικρές παραστάσεις
παράλληλες
σαν να ζούμε
με την επίγνωση ότι
κάποιοι είναι οι θεατές μας
ξέρω
η ζωή σου έδωσε
μα και σου στέρησε πολλά
πόσο πιο ανόητα
μπορώ να αντιδρώ
λες και δεν ξέρω
θέλω βαθιά μέσα σου
να νιώσω
αυτό που νιώθεις
να δω με τα μάτια σου
ν ακούσω την ψυχή σου
κι όταν δεν τα καταφέρνω
πόσο μεγάλη απογοήτευση
πόνος και αμηχανία
η στιγμή που
νομίζεις πως  έφτασες κάπου
και ξαφνικά
σαν να μένεις γυμνός
κι ευάλωτος
εγωισμοί
μικρές απρέπειες
και απορίες
αν κοιτάξεις κάτω
ένα βαθύ σκοτάδι που
προκλητικά χλευάζει
τότε
με αγωνία
σαν να ξυπνάς απότομα
μέσα στη νύχτα
κρέμομαι ολόκληρος
από το βλέμμα σου
που ποτέ
δεν μου έχεις αρνηθεί
ποτέ
δεν είναι σκοτεινό
ή αδιάφορο
μάτια μου
ας είμαι λίγο άξιος
λίγο απ' το πολύ σας
ας σταλάξει μέσα μου
δεν θα σταματήσω ποτέ
να βυθίζομαι μέσα σας
άλλοτε κολυμπώντας γενναία
κι άλλοτε να πνίγομαι ανήμπορος
μάτια μου
το γλυκύ σας
ή και τον πόνο
τον κόπο και την ανάγκη σας
ας μου δοθεί η χάρη
λίγο περισσότερο
ν' αφομοιώσω
σαν τα βραδινά παράθυρα
που αφήνουν
λίγα να δεις
και άλλα να μαντέψεις
που εκεί μέσα
ζωές αναλώνονται
κι άλλες γεννιούνται
μάτια μου
μη μου τα αρνηθείτε
εγώ
ελάχιστα άξιος
μα ολότελα τυφλός
χωρίς εσάς