Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μέσα

Οι διερχόμενες μέρες
κυλήσανε
μείναμε εμείς οι λίγοι
να απορούμε
κι όλα γύρω μας περνούσαν
ήταν ένα όμορφο απόγευμα
γιατί σε είδα
είδα πολλά από σένα
πράγματα που
έτσι μπορείς και 
τα παρατηρείς καλύτερα
θέλω να πω
με μια ματιά πάντοτε
καινούρια
και άφθαρτη
κι είναι ωραίο αυτό
δεν χρειάζεται καν'
να το ονοματίζω
μόνο
να βλέπω βαθιά μέσα 
στα μάτια σου
ή όταν σκύβεις
για να δεις τα καρτελάκια
την καρδούλα
το μικρό κούμπωμα πίσω σου
σαν να φυλάς εκεί
κάτι για μένα
που είμαι ολόκληρος
ένα μεγάλο μάτι
που σε παρατηρεί
πόσο θα ήθελα 
να ήμουν μια πύλη
σε άλλη διάσταση
ν' ανοίξω
κι εκεί για πάντα
να σε κρατήσω
εσύ αγάπη μου'
ελεύθερη αδάμαστη
μα και λίγο θλιμμένη
το ήξερα αυτό
το είχα δει απ' την αρχή
για τούτο ίσως και
δεν χορταίνω να σπουδάζω
μέσα σου
αχ, να βρεθώ ξανά εκεί
που  μόνο μπορώ
να είμαι κορμί
απ' το κορμί σου
ό,τι σκορπώ μες τα χαμένα
μέσα σου μόνο
να το κλείσω



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις