Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εντύπωση στο δρόμο

Νέοι
θαρραλέοι
ερωτευμένοι
σε καιρούς που δεν χρωστούν
κι οι δρόμοι ξαφνικά
γίνονται μονοπάτια
πέτρα και χώμα
από κάτω γκρεμός
αν σε κρατώ
όπως και τώρα
έτσι και πάντα
μπορώ να το περάσω
αυτό το δύσβατο στενό
κατακτητής σου
και κατακτημένος
σε είδα
ν' ανεβαίνεις τη λεωφόρο
σκόπιμα
έκανα στην άκρη
σ' ακολούθησα με το βλέμμα
μέχρι που  ξεμάκρυνες
μα πρόλαβα και είδα
είδα το μαντήλι
ωραία να ανεμίζει
στο βήμα σου το σίγουρο
το παντελόνι το στενό
να διαγράφεται στα ψηλά σου μέλη
τους γλυπτούς αστράγαλους
και το λουράκι που σκύβεις
να κουμπώσεις
είδα το φιλί σου
το είδα ναι!
μέσα μου απτό να πλημμυρίζει
να με πληρώνει ολόκληρο
γλυκά να με παιδεύει
έτσι λίγο να σε φτάνω
λίγο να μη σε φτάνω
κι όλο κοντύτερα να έρχομαι
νέοι, ωραίοι, ερωτευμένοι!
αυτά τα λίγα τα μικρά
αχ να μπορούσα
να είχα πιο πολλά
κι εγώ θα είμαι πλάι σου
και θα επαίρομαι που σ' έχω
α, δεν θα σου κρυφτώ
θα περιφέρομαι μαζί σου
όλο ανάστημα και πόζα
κανείς και τίποτα
μαζί μας δεν συγκρίνεται
όχι δεν είναι εγωισμός
είναι ο έρωτας που χει τη δύναμη
που χει τη χάρη
κι όλα τα δένει ταιριαστά
α, ερμητικά έτσι μαζί σου
σ΄ ένα μικρό δωμάτιο
να κλεινόμουν
σ ένα χώρο
μόνο για μας
τόσο μικρό μα και μεγάλο
που να χωρά
όλα μου για σένα
τα σ' αγαπώ
που ακόμα δεν σου είπα
και μέσα μου έχω
ποταμό










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά