Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εντύπωση στο δρόμο

Νέοι
θαρραλέοι
ερωτευμένοι
σε καιρούς που δεν χρωστούν
κι οι δρόμοι ξαφνικά
γίνονται μονοπάτια
πέτρα και χώμα
από κάτω γκρεμός
αν σε κρατώ
όπως και τώρα
έτσι και πάντα
μπορώ να το περάσω
αυτό το δύσβατο στενό
κατακτητής σου
και κατακτημένος
σε είδα
ν' ανεβαίνεις τη λεωφόρο
σκόπιμα
έκανα στην άκρη
σ' ακολούθησα με το βλέμμα
μέχρι που  ξεμάκρυνες
μα πρόλαβα και είδα
είδα το μαντήλι
ωραία να ανεμίζει
στο βήμα σου το σίγουρο
το παντελόνι το στενό
να διαγράφεται στα ψηλά σου μέλη
τους γλυπτούς αστράγαλους
και το λουράκι που σκύβεις
να κουμπώσεις
είδα το φιλί σου
το είδα ναι!
μέσα μου απτό να πλημμυρίζει
να με πληρώνει ολόκληρο
γλυκά να με παιδεύει
έτσι λίγο να σε φτάνω
λίγο να μη σε φτάνω
κι όλο κοντύτερα να έρχομαι
νέοι, ωραίοι, ερωτευμένοι!
αυτά τα λίγα τα μικρά
αχ να μπορούσα
να είχα πιο πολλά
κι εγώ θα είμαι πλάι σου
και θα επαίρομαι που σ' έχω
α, δεν θα σου κρυφτώ
θα περιφέρομαι μαζί σου
όλο ανάστημα και πόζα
κανείς και τίποτα
μαζί μας δεν συγκρίνεται
όχι δεν είναι εγωισμός
είναι ο έρωτας που χει τη δύναμη
που χει τη χάρη
κι όλα τα δένει ταιριαστά
α, ερμητικά έτσι μαζί σου
σ΄ ένα μικρό δωμάτιο
να κλεινόμουν
σ ένα χώρο
μόνο για μας
τόσο μικρό μα και μεγάλο
που να χωρά
όλα μου για σένα
τα σ' αγαπώ
που ακόμα δεν σου είπα
και μέσα μου έχω
ποταμό










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις