Ανελκυστήρας

Στο σπίτι αυτό
ποτέ δεν είχε ασανσέρ
και κατοικούμε όλοι εδώ
κάτω απ΄το φως
εδώ γυρίζουνε  ξανά οι εντυπώσεις
εικόνες φτιάχοντας κολάζ
σαν σε view master
όλοι χαρούμενοι  ξυπνούν την Κυριακή
ξέρω όμως όταν μεσημέρι ησυχάζουν
κάτι κυλάει σαν ποτάμι μυστικό
κάτι υπόγεια στα θεμέλια που ρέει
με μνήμη θάλασσας
τα λαγαρά σου μέλη
ακροπατάς με την πετσέτα τυλιγμένη
αυτό με κάνει να σε θέλω πιο πολύ
και τότε, αλήθεια, είμαι καλά
πάνω μου σ' έχω
ήσουν υπέροχη κι αυτό το πρωινό
ο δρόμος μ έφερε τόσο εύκολα κοντά σου
έτσι όπως πάντα με καλεί
στα βήματά σου
θε να ρθει πάλι έτσι γοργά το καλοκαίρι
αποθυμιά και προσμονή σαν μια σταγόνα
πάνω στο στήθος σου κυλά
και τη χαϊδεύω
με την αρμύρα στα μαλλιά  και το φιλί
κι όμως
αυτό το τόσο δα μικρό φιλί
το έχω επάνω μου μαζί μου
απ' το πρωί
με έχει φέρει ίσαμε δω και παραπέρα
μικρό μου χάδι, απαλό μου εσύ φιλί
είσαι η δικιά μου
ολοδικιά μου
καλημέρα!