Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η λούπα

Όπως εκείνα
τα συμπαθητικά συνήθως
ποντικάκια
που τρέχουν στο βαρελάκι
ανύποπτα
κανείς δεν θα τους πει
ποτέ
ότι δεν βγάζει πουθενά
αστεία και λυπηρά
θέαμα αποτρόπαιο
αν το καλοσκεφτείς
Σισσύφεια πάθη
μια λούπα
παγιδευμένοι στο
γύρω γύρω
κι η γάτα αφ' υψηλού
δήλωνουν ασθένεια
και βγαίνουν εκτός
βολικά κι ωραία
κάποιοι πάντοτε
θα πρέπει να βουτάνε
στη λάσπη
με το μούτρο
ποντικάκια δέσμια
της γελοίας συνήθειάς τους
εθίζεσαι με κάποιον τρόπο
στον τροχό του ηλίθιου
θα καούμε γρήγορα
αγάπη μου
φοβάμαι πως
μια μέρα
δεν θα χουμε πια τη δύναμη
να γυρίσουμε τη ρόδα μας
και το κορμί μας
θα περιφέρεται άνευρο
στον αέναο κύκλο
της σιωπής
φοβάμαι
και θέλω να κατέβω
να κυλιστούμε  στο νυμφαίο
λιβάδι της άνοιξης
δεν θέλω πια να κάνω κύκλους
θέλω να σκάψουμε βαθιά
ν' ανοίξουμε μια τρύπα
και τσουπ!
να βρεθούμε στην άλλη πλευρά
που ο ήλιος
θα αντανακλά επάνω
στα μέλη σου
θα φοράμε σκούρα γυαλιά
κι ελάχιστα ρούχα
και θα μπορούμε
να ενώνουμε τα σώματα
στον δικό μας κύκλο

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά