Πού είσαι;

Πού είσαι αγάπη
είσαι γραφείο;
έφυγα είμαι σπίτι
πάω να τεμαχίσω
την καρδιά μου
να την ξεσκίσω την πουτάνα
μήπως και καταλάβει κανείς
τι κρύβει μέσα της
το μόνο που ήθελα
να μ' αγαπούν
δείξε αυτό
δείξε το άλλο
μα όποια κατεύθυνση
κι αν πάρω
το αίμα μου θα κυλήσει
και πάλι στα πόδια σου
θα απλωθεί
πού είσαι
θέλω να ξέρω
ανά πάσα στιγμή
δεν έκρυψα τίποτα
να τα μικρά μου λάφυρα
να και η άχρηστη γνώση
τα πεταμένα μου ρούχα
θα βάλω καθαρό πουκάμισο
για να σου αρέσω και σήμερα
γιατί αν δε σου αρέσω
θα τυλιχτώ τη θλίψη
των μακρινών
παγωμένων άστρων
τα βράδια ακόμα'
κρυώνω
όταν κατέβαινα στην  παραλία
δεν είχα περισσότερες αποσκευές
περπατούσα ξυπόλυτος
κι έβρεχα τα πόδια μου
στο κύμα
τώρα ανεβαίνω στο βουνό
και βλέπω το ίδιο γαλάζιο
μετά από μία βροχερή ημέρα
τότε
ήταν το σπίτι σκοτεινό
τώρα ξυπνώ νωρίς
τρέχω να τα ετοιμάσω όλα
η αγωνία μου το ίδιο
δεν έχει αλλάξει διόλου'
μέσα στα χρόνια
μου λείπουν
τα βράδια της Παρασκευής
όταν έπαιρνα το δρόμο
για το μπαρ
με τα πόδια
κι επιστρέφαμε
λίγο μεθυσμένοι
ή όταν
την άλλη μέρα
κατεβαίναμε στην παραλία
αχ, να σου παραβγώ
αχ, αν ίσως σε φτάσω
που δεν μπορώ
μεγάλωσα λίγο παραπάνω
και γέμισε η καρδιά μου
περισσότερο φως
μη γίνει το φως παράπονο
κι αν θέλω να κοιμηθώ πλάι σου
δεν είναι που κουράστηκα
είναι που ποθώ
σαν άνθρωπος
κι όχι σαν θηρίο μοναχό
τις νύχτες πια
να μοιραζόμαστε
αυτό ίσως
είναι το πιο μεγάλο κρίμα μου
που πόθησα
στο πλάι σου
μια νύχτα ολόκληρη
απλά να κοιμηθώ