Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όπως είσαι

περίμενε
δεν προλαβαίνω
τα δάχτυλά μου
τρέχουν και γλιστράνε
να προλάβω
δεν έχω κάνει κακό
σε κανέναν
θέλω λίγο χώρο
μια θέση
δίπλα σου
θα μου φυλάξεις;
κι αν μου κρατάς και το χέρι
θα τη βγάλω μέχρι το τέλος
την παράσταση
ξέρεις
όταν πέφτουν τα φώτα
αυτά τα λίγα λεπτά
στο πηχτό σκοτάδι
η καρδιά μου
επιταχύνει για σένα
τι λέω
τι υπονοώ
ξύπνησα
το πρωί
βάσανο και ένταση
ένταση
το σώμαπουμιλαεικαιφωναζει
εδώ!
θέλω ζητώ
το επιθυμώ
κοίτα χαράζει πώς
πώς
θα γίνει κι αυτή τη μέρα
να περάσει καλυτερα γρήγορα
δε θέλω φως
να γυρίσω σπίτι
και να βάλω τα πιο
πρόχειρα μου\
το νερό να τρέξει επάνω μου
να φύγει όλη η κρούστα
αποδιοπομπαίος και ωραίος
σαν ταύρος να εισβάλλεις
όπως εισβάλλεις
και ναμηνπρολάβωούτεανάσαθεεμου
έλα πέσε, ρίξε με
τράβηξέ με
δώσε μου την ορμή σου
έλα να παλέσουμε
θέλω τη γλωσσα μου
μέσα στο στόμα
μέσαέξωμεσαέξω
αργά πιο γρήγορα
και πάλι αργά
απομυζώ απομυζείς
κι αν μετραβήξεις
με μια ρουφηξιά
ώπ! θα καταποντιστώ
μέσα σου οριστικά
όπως έχω ήδη
ανεπίστροφα
καυλωτικά
σθεναρά
απόλυτα
όπως είσαι






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά