Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όπως είσαι

περίμενε
δεν προλαβαίνω
τα δάχτυλά μου
τρέχουν και γλιστράνε
να προλάβω
δεν έχω κάνει κακό
σε κανέναν
θέλω λίγο χώρο
μια θέση
δίπλα σου
θα μου φυλάξεις;
κι αν μου κρατάς και το χέρι
θα τη βγάλω μέχρι το τέλος
την παράσταση
ξέρεις
όταν πέφτουν τα φώτα
αυτά τα λίγα λεπτά
στο πηχτό σκοτάδι
η καρδιά μου
επιταχύνει για σένα
τι λέω
τι υπονοώ
ξύπνησα
το πρωί
βάσανο και ένταση
ένταση
το σώμαπουμιλαεικαιφωναζει
εδώ!
θέλω ζητώ
το επιθυμώ
κοίτα χαράζει πώς
πώς
θα γίνει κι αυτή τη μέρα
να περάσει καλυτερα γρήγορα
δε θέλω φως
να γυρίσω σπίτι
και να βάλω τα πιο
πρόχειρα μου\
το νερό να τρέξει επάνω μου
να φύγει όλη η κρούστα
αποδιοπομπαίος και ωραίος
σαν ταύρος να εισβάλλεις
όπως εισβάλλεις
και ναμηνπρολάβωούτεανάσαθεεμου
έλα πέσε, ρίξε με
τράβηξέ με
δώσε μου την ορμή σου
έλα να παλέσουμε
θέλω τη γλωσσα μου
μέσα στο στόμα
μέσαέξωμεσαέξω
αργά πιο γρήγορα
και πάλι αργά
απομυζώ απομυζείς
κι αν μετραβήξεις
με μια ρουφηξιά
ώπ! θα καταποντιστώ
μέσα σου οριστικά
όπως έχω ήδη
ανεπίστροφα
καυλωτικά
σθεναρά
απόλυτα
όπως είσαι






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά