Λάθη

τα ίδια λάθη πάντα
τα ίδια τραγικά
με φόρα
όλα να τα σαρώσεις
όλα
μην αφήσεις τίποτα όρθιο
παρά μόνο
την άκαμπτη υπεροψία
ανοίγεις πληγές
και με επιμονή
ξύνεις το σπυρί
μέχρι να κακοφορμίσει
αλλιώς δεν θα ησυχάσεις
μέγαιρα συνείδηση
πού είσαι όταν
σε χρειάζομαι;
όταν χίλιοι διάολοι κυριεύουν
όλο το μέσα και το έξω
πέφτεις  και πέφτεις
ματώνουν τα γόνατα
και πάλι μυαλό μηδέν
μια ηλίθια παρόρμηση  μόνο
μη σου πουν πως
κάπου έμεινες πίσω
μα έχεις μείνει ηλίθιε
ποτέ δεν τόλμησες ένα
τόσο δα βήμα
μην τυχόν και
κάνεις λάθος
γιατί ο χάρακας πονάει
πονάνε τα γαμημένα λόγια
κι άντε μετά
να μαζεύεις τα γυαλάκια
τραγικά
επαναλαμβανόμενα
μα καμία γνώση
γνώση ανάπηρη
λειψή
απουσία πλήρης
στην κοινωνία των ανθρώπων
κάθισε τώρα
να βογκάς σιγανά
κι άλλη πληγή
που άνοιξες
κι άλλαλάθη που
συσσώρευσες
ας βυθιζόμουν τουλάχιστον
στο πιο βαθύ σκοτάδι
α να
αυτό θα κάνω
θα κατεβάσω όλα τα παντζούρια
μα και πάλι
μπαίνει το φως
ανελέητο
ίσως αν κλείσω τα μάτια
ίσως να μπορέσω
να βρω
λίγη συχώρεση