Χρωστώ

Εγώ χρωστώ

στον ανεμόδαρτο το χρόνο

που δίνει και στέκομαι ακόμα

για να μπορώ να χαίρομαι

κορίτσι του βορρά

γεννήθηκες μόνο

για να υπάρχεις δίχως άλλο

κάτω από το πιο καθάριο φως

να αντικρίζεις τον κόσμο 

κάτω απ΄ τα τοξωτά σου φρύδια

με το μελένιο βλέμμα σου

σαρώνοντας ό,τι ποθείς

είναι δικά σου όλα

το καταλαβαίνεις

είν όλα η δική σου η συνέχεια

την άλλη μέρα

βρήκα πάλι μια φωτογραφία

νιότη που ατενίζεις

με σιγουριά κι εμπιστοσύνη

που όλα στέκουν στην παλάμη σου

θετικά και λίγο αυθάδικα

κοίταξε λες

εγώ που μπορώ

όλα σαν θέλω να  ορίζω

κι αν ήρθαν άλλα που δεν ήλπιζες

κι άλλα αν χάθηκαν

αστόχαστα

ξέρεις καλά

το βλέπω πάντοτε το ήξερες

τίποτα μέσα σου δεν χάνεται

κι ούτε χρειάζεσαι

στιγμές αλλοτινές

και στιγμιότυπα ζωής

να η ζωή

εδώ μπροστά σου αποκαλύπτεται γυμνή

τώρα ακόμα πιο καλά

γιατί γλυκαίνει πιο πολύ'

κι αν έρχεται καμιά φορά

έτσι στα ξαφνικά και δίχως λόγο

αυτό το έρμο το παράπονο

γι αυτά που ίσως δεν ήρθανε

κι άλλα που ίσως προσπεράσανε

δεν είναι ανάγκη

πίστεψέ με

κι ούτε ελλείπει κάτι τις

όλα σωστά είναι στη θέση τους

κι εσύ πολύ πιο πάνω από όλα

κυρίαρχη και θαλλερή

κι αν ίσως λίγο κουρασμένη

με τη γλυκιά του ταξιδιώτη

ανάγκη να ξεκουραστείς

στα μάτια σου βλέπω τους τόπους

βλέπω χαρές, πόθους και λύπες

μα πάνω απ' όλα εσύ

γυναίκα

όλα αυτά μετουσιώνεις

και ξαναδίνεις, 

πόση τύχη

πόση για μένα η ευλογία

να γεύομαι απ' τους καρπούς σου

τα πιο γλυκύτατα τα χρόνια

λες και τα φύλαξες για μένα

κι έτσι πληρώθη ό,τι ποθούσα

πες μου

πώς θα ταν δυνατό

μετά να μη σε αγαπούσα