Το παιδί

Ήτανε πάντοτε

στενάχωρο παιδί

έπιανε λίγο χώρο

τόσο ώστε να μην λες

ένα τόσο δα ασήμαντο

μα ούτε αρκετό

για να μοιάζει αρχηγός

ακόμα και 

στις φωτογραφίες

δες

σαν να το βάλανε άκαιρα

και με το ζόρι

καμία σχέση 

με το χρόνο

ούτε αν περνά

ούτε αν σκορπά

ούτε αν πέφτει μέσα

σ' ένα βάραθρο εντός

ένα πηγάδι 

αυτοτροφοδοτούμενο

την ίδια του τη δίψα

ώστε πηγής να δίνει

την εντύπωση

ποτέ δεν ταίριαξε καλά

κι ούτε και χώρεσε

μέσα του τον κόσμο

καθώς αφήσαν 

κάθε ελπίδα οι οικείοι

μια στο τυχαίο

μια στη συνήθεια

που το χουμε

ζωή να λέμε

κύλησαν ήσυχα 

τα πράγματα

πολλές φορές

δεν απασχόλησε νομίζω

την ομήγυρη

περνώντας με το μανδύα

του τάχα αδιάφορου 

έντεχν απαρατήρητο

θα λένε κάποτε

ήταν  εκείνο το παιδί

καλά καλά

δεν το θυμούμαι

ως κι η σελίδα του αδειανή

σαν του αχινού το κέλυφος 

που ωστόσο φέρει αόριστα

επάνω του τις αναμνήσεις

του ακανθώδους

γλυκυτάτου 

πόνου του έρωτα