Πιο ψηλά

Αρκέσου τώρα
σ' αυτό
δυο αβγά στο τηγάνι
κι ένα μέρος να ξαποστάσεις
πώς γίνονται όλ' αντιληπτά
σαν ένα φάσμα που
περιβάλλει
δε νιώθει μόνο το δέρμα
η αφή οικειώνεται
το δικό σου γίνεται
περισσότερο δικό μου
αλλά ξέρεις πώς
να μη σε φτάνω ποτέ ολοκληρωτικά
το απόλυτο
είναι ένα σπινθίρισμα
στην κόψη του κενού
το  βλέπεις
φτάνεις στην άκρη
κάτι σε τραβά να βουτήξεις
πώς να περιγράψω τώρα
αυτό που συμβαίνει όταν
γυρνάω  ξανά και ξανά
στο μέσα που ποθώ
σαν να τανε δικό μου
να εγκολπωθώ
να βρω το δρόμο σου
χέρια και πόδια
να κρατηθώ θεέ μου
αφήστε με
να  ξεχαστούμε έτσι
και να μας βρούνε λέει
σε μία άλλη διάσταση
να μην ξεχωρίζουμε πια
είμαι ό, τι είσαι
κι όμως
μέσα από σένα
αναγνωρίζω πιο καλά
την ουσία και το βάθος
θέλω να νιώσω
όσο τίποτα άλλο ποτέ
εγώ που δεν κάτεχα
που δεν είχα το σθένος
αλίμονο'
μην πεις
ας ήσουνα εδώ πρωτύτερα
αυτή η γνώση
είναι που καίει περισσότερο
ένα περιφερόμενο σώμα
αχρείαστο από κανέναν
έρμαιο της πλήξης του
το σώμα που μένει
χωρίς αγάπη
και μαραίνεται
το άγγιγμά σου
ω αλήθεια είναι
το θέλω όσο τίποτα
και ποθώ να το θέλω
το πιο πολύ απ' όλα
με ζέση και ορμή
τις φλογερές θωπείες σου
σαν να ποθείς
να με κερδίσεις μεμιάς
ολόκληρο δικό σου
να γλιστρήσω μέσα
απ' το λαιμό σου
να φωλιάσω οριστικά
στο στήθος σου
να με πιεις
να γίνω σώμα σου
δείξε μου τα πάθη σου
άδραξε με μανία ιερή
δεν ξέρω αν είσαι εσύ
που δέεσαι
ή εγώ που παραληρώ
ξέρω μόνο πως
κανένα τέρμα
κανένα όριο
οδήγησέ με
ακόμα παραπέρα
έλα σε μένα
εκτείνομαι για
να σε φτάσω
κι έπειτα
άφησέ με να σε βλέπω
το περίγραμμα των χειλιών
που διαστέλλονται
μεθώντας το ίδιο
το αίμα τους
χείλη μου
που σας χάνω
έξω στο χρόνο
πες μου πώς
γίνεται μετά από δω
να ζω
πώς γίνεται
παρά μονάχα
σ΄αυτό το παραλήρημα
να γυρνώ
και με λαχτάρα
να το ξαναβιώνω
ιερά και πρόστυχα
τα δώρα που μου δίνεις
μ' έχουνε κάνει
παιδί κακομαθημένο
αχ μη μου τα στερείς
κι εγώ θα υπάρχω μόνο
για να σταθώ αντάξιος
μόνο αυτή τη χάρη
θέλω να ΄χω
δεν με  νοιάζουν
τα υπόλοιπα
ας είμαι σ' όλα τ' άλλα
πιο χαμηλά
μα σε σένα
θέλω αγάπη
μόνο να στέκομαι ψηλά