Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ακούς;

δώσε μου το βλέμμα μου
μη με αφήνεις σε ησυχία
δώσε μου
φωτιά και καύλα
να κυλιστώ μαζί σου
όσο πιο χαμηλά
για ν' ανέβουμε ψηλότερα
πρέπει να καούμε
δώσε μου καύλα μόνο
αψιά κι ανέρωτη
όλα τ' άλλα
τοσοματοσοασημαντακαιτετριμμένα
κατακυρίευσέ με
τώρα και τώρα
και μετά και πιο μετά
κάνε με θεό ξανάκαιξανάκαιξανά
αλώβητος μη βγω
μέσα απ΄αυτή την πάλη
πάλι και πάλι
όλα τα φτηνά
πέταξέ τα
να τα ρίξουμε όλα κάτω
ανάποδα τα ποτήρια
ανάψτε δαυλούς
κάψτε ψωτιές
γεμίστε αρώματα
και μπάνια λουσμένα
στον ήλιο
δίπλα σου να κείμαι
και να μην μπορώ να κρύψω
αυτό που έχω για σένα
αυτό που κρατάω και φυλάω
όλο τον καιρό
σε ύπνωση και καταστολή
ω, απελευθέρωσε το ζώο
που έχω εδώ δα καλά κρυμμένο
με ευγένειες κι ωραιοπρέπειες
ξέσκισέ μου κάθε καθωσπρέπει
κιέλα να κολλήσουμε
κάτωαπτονερό
κι από πάνω να περνάν
ανυποψίαστοι και υποψιασμένοι
δεν με νοιαζει
επείγει
επείγομαι
χάνομαι και μεθώ
ζαλίζομαι και φτάνω
μακούς;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα