Το άρωμα

Περιμένω

πότε να έρθει η ώρα

να στρώσω

στον καναπέ

τότε

συγκεντρώνομαι

στο άρωμα

λίγο από δω να γυρίσω

λίγο την άλλη άκρη

από το σκέπασμα

σαν τυφλοπόντικας

κινούμαι 

από το άρωμα

προσπαθώντας

να μην αναμειγνύω

τη δική μου μυρωδιά

αν και

κομμάτι κι αυτή

δικό μου και δικό σου

να είχα εδώ

όλα τα σύνεργα

τα φιαλίδια

και τα λιτά ψιμύθια

όλα αυτά που χρόνια τώρα

παρακρατώ

ένα ρούχο μικρό

κάτι δικό σου απαλό 

όσα μυστικά

τυλίγονται στο κορμί

αλλά αυτό το άρωμα

ελεύθερα κι αναρχικά

παντού τρυπώνει 

και διαχέεται

πόσο ποθώ

να διαρκέσει περισσότερο

πώς εισχωρεί έτσι μέσα μου

αναστατώνοντας κάθε λεπτό

όλον τον ενδιάμεσο καιρό

που βρίσκομαι στο μεταξύ του θέλω

και του μπορώ

και κάθε τι μικρό

ό,τι  δικό σου 

διαρκώς ευχαριστώ

που έχω τη χάρη

κάθε μου αίσθηση κρυφά

σαν έρθει η  νύχτα

μόνο για σένα

να ξαναζώ