Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέρασε πάνω μου

Είναι αλήθεια
πέρασε από πάνω μου
μια εβδομάδα
έμεινα σαν
το κούτσουρο
[που στέκει ανόητα
καιχωρίςεπίγνωση
κόντρα στο ρεύμα
κοίταζα μόνο λίγο το βράδυ
στον ορίζοντα
και λίγο το πρωί
πριν φύγω
μια μικρή μαγική ιεροτελεστία
καιπέρασαν έτσι
μέρεςδίχως την ελάχιστη
αίσθηση
σεμια απάθεια το κορμί
σανσεάνω τελεία
ή παύση τεττάρτου
δενείναι που μεγάλωσαν οι ήλιοι
που σε περιβάλλουν
και το νερό είναι μακριά
τα σπίτια μας αγκυροβόλια
κι οι γλάροι  απειλητικά με μάτι άγρυπνο...
με τη μυρωδιά παλεύοντας
με ό,τι ελάχιστο μπορεί να χωρέσει
σε συρτάρια
μέσα στο χέρι μου το κρύβω
ω ναι, διαστροφή που γίνεται
αρετή κι απαντοχή
να έχω πάνω μου
σαν φυλαχτό κλεισμένο σε πανάκι'
κάτι απ' το σώμα σου
μια στάλα αίμα
ένα υγρό ρυάκι'
μια γραμμή από αναστεναγμούς
στο σεντόνι απλωμένα τα δώρα
πώς να νιώθω
ότι υπάρχω
έξω από σένα;
πώς να σηκώνω το βάρος
των πραγμάτων που μεπεριβάλλουν
όταν δεν ισορροπώ
στο μετατάρσιό σου
ωθώντας παραμέσα
στο ηλιοτρόπιο
που μου φανερώνεις
να αγγίζω με χέρια
ηδονοβλεπτικά
όλο το είναι να σαρκώνεται
στη δική σου ορμή
που με τυλίγει από παντού
πώς να γίνω
το  μέσα και το έξω
πως να ζω πέρα
από τις προσμονές σου...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα