Βλέμμα

Μου αρέσει να βλέπω
τα ηλικιωμένα ζευγάρια
περπατούν αργά
το απόβραδο
με βήματα σταθερά
ενθέτοντας το χρόνο
σε ψηφίδες
στο πλακόστρωτο
κάποτε κρατώντας το χέρι
ή και υποβαστάζοντας
δεν ξέρω ποιος περισσότερο τον άλλο
είναι τόσο φανερό
βαδίζοντας μαζί
απαντέχοντας
και όλα να γίνονται
με τον τρόπο
απλώς κυλάνε τα πράγματα
κι έτσι οι ζωές
γίνονται ζωή
ένας κόσμος για να χωρέσουμε
από πάντα έβλεπες
με αυτόν τον παράξενο τρόπο
σαν να μεγάλωσες και να μη μεγάλωσες μαζί
σαν να ξεκίνησες και να έφτασες ήδη
σαν να ήξερες ένα μυστικό
από πάντα
 ή πάλι κρυβόσουνα
από τις παρέες
όσο και μετά
μέσα σ' αυτές χανόσουν
έβρισκες πάντοτε μετά
μια ψηφίδα ακόμα
μια ακόμα πλευρά
ένα ατέλειωτο παλίμψηστο
που όλο μεταμορφώνεις
σε κάτι που σου μοιάζει
και μου μοιάζει
όλο και περισσότερο
δυο κοχύλια που
παρασυρμένα απ' το κύμα
συναντήθηκαν στην ίδια ακτή
θα μ' αρέσει να είμαι
ο old man σου
αν θα μπορείς να αντέχεις
τις αντιστάσεις μου
στην αδυσώπητη ροπή
του χρόνου
βλέπεις, τελικά
ήμουν πάντοτε εδώ
σε αναμονή
κι ούτε που το ήξερα
θα μ' αρέσει
να με στηρίζεις ή και
να μου θυμίζεις τα βασικά
γιατί η αλήθεια είναι
ότι ο χρόνος
σε απογυμνώνει
σε κάνει αστείο- σοβαρό
ένα πλαδαρό γκρινιάρικο μωρό
κι επανέρχεσαι στα βασικά:
το νερό, το χώμα
το δέρμα
κι όσα δεν λες πια
παρά μόνο σ' ένα βλέμμα
όλο το σ' αγαπώ
σ' εκείνο το βλέμμα