Ανεπαισθήτως

Όταν με δυσκολία
ανασαίνοντας
ίσα να βγάζεις το κεφάλι
πάνω από την επιφάνεια
κάθε βράδυ το ταβάνι
επικρέμαται πάνω
από το τελεστήριο πάθος
σκευωρίες αποκαλύπτονται
οι αρμοί λυγίζουνε
αγκαλιάζω με γυμνό σώμα
το έδαφος
στη σκόνη και στο χαλασμό
πέφτω με πέος ορθωμένο
δώσε μου ένα, μισό
τίποτα
δώσε μου κάτι
αν δεν μπορώ να πιαστώ
και να πιάνω
στο σκοτεινό βάραθρο
που γρεμίζομαι ενώ
ο ήλιος ακόμα χαϊδεύει τα σκέλια σου
δέξου μόνο αγάπη
το σάλιο και το μέλλον μου\
υποκλίνομαι στα βαθιά λαμπυρίζοντα ύδατα
και με χωρίς λογική και λογισμό
σαν πόρνη περιφέρω το χάσμα μου
αν σκύβεις επάνω μου
θα βλέπεις πια
τα χρόνια χαραγμένα
σαν σε τοίχο φυλακής
έζησα έκγλειστος
γι αυτό ποθώ
τον άδειο χώρο
είμαι ήδη ο δρόμος
που πρόκειται να ακολουθώ
ζαλίζοντάς σε
αλλεπάλληλες στροφές
αλλεπάλληλα επεισόδια
μέσα από τα χέρια μου
μπορούν να πετάξουν
γοργόφτερα λόγια
ή να ανθίζουν
φωτεινάηλιοτρόπια
μπορώ όμως
να εγκυμονώ
το πιο φριχτό σκοτάδι
αν δεν σε βρίσκω
στο σμίξιμο απόβραδο
ή μέσα στο γαλάζιο σου κόλπο
να επιστρέφω ασφαλώς
ευπρόσδεκτα
σαν το απαλό κύμα
να κεντάω
σαν το πρώτο τσίπουρο
και να τυλίγομαι ανεπαισθήτως
σαν εύγευστος καπνός
δημιουργώντας με τα υλικά σου
μια νέα ανείπωτη γεύση