Πόνος

Δεν κατάφερα ποτέ
παρέμεινα στο ενδιάμεσο
αυτού του κόσμου
μέσα στα τοπία που διάλεγες
μπήκα σαν σκόνη
κόλλησα στο ρούχο
στην ανάσα
στη γλώσσα
τα χέρια μου τυλίχτηκαν
στο θερινό σου προσήλιο
και με τον κάματο γλυκό
του έρωτα το μετά
όριζες πάλι
το μεταίχμιό μου
με πόνο και άπειρη καύλα
πάλευα όλο το βράδυ
κι ο πόνος σου ακόμα
εισχωρούσε μέσα μου τόσο γλυκά
συγχώρεσέ με
που από εσένα
όλα τα πήρα, ως και αυτό!
όλα τα πήρα στο στόμα
και ζω γι αυτή την ώρα
που θα απλώσω επάνω μου
όλη τη διάφανη αρμύρα σου
και θα ανοίγω πύλες ανοικτές
μέσα σου να ξυπνήσω μια στιγμή
αγάπη μου
πόσο, το ξέρεις!
πόσο μόνο εσύ
με κυριεύεις!