Ήταν καιρός

Ήταν καιρός

σε έναν ανοικτό ορίζοντα

ν' απλώσουμε νωχελικά χαμόγελα

ήταν καιρός

ν' ανοίξουμε ένα σπίτι διάπλατα στο πέλαγο

με τα σεντόνια στα τρυφερά ηλιοστάσια

των απογευμάτων

τα γυμνωμένα μέλη

να λειαίνουμε στο χαλκό των χειλιών

τα πορφυρά ονόματα

να προφέρουμε στο θαλασσί του διαυγούς

μακρινά παιδιά να καλέσουμε

στις αυλές μας 

χαρούμενα τις γραμμές του στόματος

να χαράζουμε στο πάθος των αιώνων
ήταν καιρός
τα λειψά σκοτάδια
να γεμίσουν με τη γεύση
του ανείπωτου
τα τρυφερά λόγια
να φτερουγίσουν μέσ' από τα μέλη μας
ήταν καιρός
να φιλώ τα μάτια
βυθιζόμενος στο πιο φωτεινό εγκόλπιο
να μην μπορώ παρά την αγάπη
να διακρίνω
απ' την απόσταση του θέλω
το εύγεστο να μην υποθέτω πια
ολόσωμα να δινόμαστε
με τρυφερά γυρίσματα
και με τα νύχια στα σεντόνια
μισός ήταν ο ύπνος τις νύχτες
θανατερός και σκιώδης
ήταν καιρός να ξυπνάμε
αγαπώντας με μια μικρή θλίψη
σαν την πρωινή δροσιά στα φύλλα
που επικρέμαται στο αιώνιο τίποτα
ήταν καιρός
να μην χρειάζεται να μεριμνώ
για τα ρήματα που απλώνονται
σαν τρίμματα στο πάτωμα
να μην ξέρω να προφέρω παρά
το ναι, το τώρα
και τον ξέπνοο αντίλαλο
του πόθου σου