Εγκλείεις

Μια ηλιαχτίδα
που έκαιγε τα μάτια μου
έκαιγε το κορμί
ας δρόσιζε έξω
δεν μπορούσα
έφερνα συνέχεια
στα χέρια μου την ίδια ανάμνηση
με την αίσθηση ατόφια
στα χείλη
έπεσα το βράδυ γυμνός
άνοιξα όλα τα παράθυρα
βγήκα στο δρόμο
να νιώσω την άσφαλτο
κάτω απ΄τα πόδια μου
όπως σε θυμάμαι'
να κατηφορίζεις
ανυπόδυτη κι αέρινη
στα ίδια αυτα΄βήματα
αναζητώ εδώ και καιρό
την παρηγοριά
από το καύμα
με ένταση κρατιέμαι
από το κάγκελο
μην αφεθώ παράφορος
κι εξαίσια ορθός
έξω στον κόσμο σου
γιατί
το έχω ξαναπεί αυτό
δεν είναι δικός μου
αυτός ο κύκλος
που περιβάλλει
την ανάγκη να  σ' έχω
εγώ έσω μόνο
κατά σύμβαση αλλιώς
γυρνώντας στο χώρο που
μου ορίζεται
παράφορα, εξαίσια και λάγνα
τα βήματα
που με οδηγούν
ακολουθώ υπνωτικά
ορμητικά
όχι καμία λογική
δεν μου χρειάζεται να ζω
εταστικά
μπορώ
να τρέξω τώρα
να τρέξω και να κουράσω
τα μέλημου
\το μόνο μου μέλημα
κι ας μη συγχωρεθώ ποτέ
πόση ζωή πια
αρκετή δαπάνησα αχρεωστήτως
τώρα θα καίγομαι και θα ιδρώνω
επάνω σου θα υλοποιούμαι
και μέσα σου
θα επιστρέφω
το εγώ που διαχέεται
στο κρεσέντο
των λαγόνων
που εκούσια
εγκλειομαι