Στο εκκλησίασμα

Των ψυχών και των σωμάτων

ερανίζομαι το φως

ιδιωτεύοντας μέσα στο πλήθος

την ιερή ανάβαση

εναγκαλιζόμενος πλήθη

το πάλαι και το ποτέ

δεν βαδίζω μόνος

τα σώματα αγγεία

φέρω μέσα

το νερό και την αλμύρα 

στη γλώσσα αναλύονται

όλα τα μικρά μας ανείπωτα

ίπταμαι μέσα στο πλήθος

περπατώ 

δεν νιώθω περιττός

είσαι εν όλω

με περιβάλλεις

σαν μια φωτεινή αχλύ

ναι  θα μπορούσαμε καλύτερα

αλλά, 

πόσο καλύτερα

απ' το να εγκολπώνομαι

όλα σου τα  πάθη

να μεταλαμβάνω

το αιώνιο αιδοίο

να ξεδιψώ τα χείλη μου

στη στέρνα σου

να υποτάσσομαι 

στα νικητήρια μέλη

να νικώ κάθε παραίσθηση

στη ζωογόνο σου ζάλη

να ανοίγω τα μάτια μου

σε κάθε τι καινούριο

γιατί γνωρίζεις τι αγαπώ

να καταφέρνω 

στην κάθε μέρα 

όλο και πιο αληθινά 

να υπάρχουμε

ζωή, 

μες τη ζωή

όχι γιατί κάποιος είπε 

αλλά γιατί

δεν είναι όνειρο

να με φιλάς

να με συντρέχεις

κάθε πρωί

να ζω στην προσμονή σου

είμαι γαλήνιος

ωραίος γιατί το θέλεις

κι έτσι ωραίος και δυνατός

δικός σου

όπως εσύ μόνο το ξέρεις